“Ik ben al op Huahine” app ik Niels. Het vliegtuigje vanuit Raiatea maakt een tussenstop op Huahine alvorens naar Tahiti te vliegen. “Ik ben nog niet eens terug bij de boot…” stuurt Niels terug. Na meer dan 2 jaar enorm langzaam te hebben gereisd voelt het bijna als tijdreizen om een vliegtuig te nemen. Tegen de tijd dat ik in Tahiti ben (normaliter 24 uur varen) is Niels amper een uurtje verder. Het voelt helemaal gek om 24 uur later uit te stappen in een koud Parijs en opgehaald te worden door mijn ouders. 

We hebben besloten om los van elkaar terug te gaan. Mijn baan begint al per 1 december en op die manier kan Niels het broodnodige onderhoud aan de boot in alle rust uitvoeren. De weken voordat ik weg ging sprokkelen we met man en macht verf, gereedschap en alle andere benodigdheden bij elkaar. Ook alle kasten kijk ik grondig na, pastasaus uit Portugal en zelfs rode kool uit Nederland vinden we terug. Om de mogelijke schimmels te beperken geven we bijna dagelijks de meest uiteenlopende spullen weg aan onze medezeilers. De kledingkast is ook aan de beurt. Na 2,5 jaar dragen en door het met de hand wassen is het merendeel van onze kleding tot op de draad versleten en komt nu goed van pas als oude lappen bij het verfwerk.

Niels zou Niels niet zijn en zoals altijd besluit hij het grondig aan te pakken. Behalve het onderwaterschip wordt ook het bovenwaterschap en de skeg onder handen genomen. Het valt niet mee werken in de hitte, vooral de ochtenden en de avonden gebruikt Niels om te schuren en schilderen.

Na de installatie van de nieuwe vaanstandschroef in de Canarische eilanden hadden we last van cavitatie die volgens Niels te wijten was aan de niet gestroomlijnde skeg. Naast het feit dat bootklussen niet mijn favoriete hobby is is er een ook andere reden waarom ik alvast naar Nederland ben vertrokken. In Mo’orea ontdekten we dat we een kindje verwachten en dit heeft mede ons keuze voor plan NL gesterkt.

Ondertussen breng ik de verplichte 10-daagse quarantaine door bij mijn ouders in Maastricht en heb 3 weken de tijd om te acclimatiseren alvorens ik met mijn nieuwe baan begin. Op het  feit na dat veel vrienden nu een “grotenmensenhuis” hebben gekocht of een baby hebben lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan en we iedereen gisteren nog gezien hebben. Na 4 weken is Niels uitgeput en uitgeklust en komt ook hij aan in Nederland. Één voor één (vanwege de coronaregels) bezoeken we familieleden en vrienden om alsmaar de vraag te horen “Kan je wel weer wennen in NL!?” Het antwoord is eigenlijk vrij simpel, ja geen punt. Het voelt ergens fijn om weer in een vertrouwde omgeving te zijn waar je weet waar je een schroef kan kopen en de peperkoek en kroketten in de schappen liggen. Voordat ik het weet zit ik zelf weer in het “regime” en plan ik afspraken in mijn agenda (oké, wel elektronisch dan, een echte agenda aanschaffen ging wel wat te ver). Daar staat tegenover dat ik me verbaas over hoe netjes en georganiseerd alles is in ons land. Perkjes netjes aangeharkt, honden aangelijnd, geen vuiltje op straat.

Door onze leefstijl afgelopen 2 jaar hebben we heel goed gemerkt dat je met veel minder toe kan. Oke oké we genieten ook wel van het feit dat je een douche binnen handbereik hebt en je huis niet constant wiebelt maar toch, lampen aan laten staan, laders in stopcontacten en zo veel plastic in de supermarkten!? Overdonderd door de hoeveelheid spullen in de NLse consumptiemaatschappij neem ik me voor om alles behalve ondergoed 2ehands te kopen.

Behalve dat ben ik ook in babyland gekomen. Controles bij de verloskundige, cursussen hypnobirthing, babyspullen aanschaffen, vriendinnen die ook zwanger of al moeder zijn. Het voelt als een vloedgolf die over me heen klapt. Het idee is om met het kindje terug te gaan naar de boot en nog minstens een jaar aan onze reis vast te plakken. Het voordeel hier van is dat ik me afzijdig moeten houden van alle babyspullen en echt alleen het broodnodige uit moet zoeken (natuurlijk alles op marktplaats).

Ook het werken gaat verrassend makkelijk, ik forens met de trein en zoom/teams met collega’s. Zelfs als na 2 weken er een nieuwe lockdown komt mag het de pret niet drukken. Desondanks is er een heel groot verschil. Wij weten dat deze drukke werkweek, waar je ’s avonds amper tijd hebt om elkaar te zien en het echt alleen van de weekenden moeten hebben tijdelijk is én ons spaarpotje weer bijgevuld wordt. Met de boot in ons achterhoofd wordt het allemaal wat lichter, minder belangrijk. Vooralsnog genieten we van de lekkere Nederlandse 500 tinten grijs en deert dat spatje regen ons niet. 


4 reacties

Mia en Frans · 6 april 2021 op 14:47

Geweldig, geweldig en nu wachten op de verassing die nu gaat komen.

Tant Miejke · 6 april 2021 op 22:28

Wat heerlijk allemaal in blijde verwachting. Wij verheugen ons op de toekomst ik denk aan jullie.

Eveline · 7 april 2021 op 10:10

fijn dat het zo goed gaat en we weer wat van jullie horen

Theodor Strauss · 7 april 2021 op 16:42

Mooi om weer bekende blauwe kleuren te zien en een skeg van klasse.
Veel goede wensen voor de nieuwe bemanning! Hou mij op de hoogte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *