Na 2 weken acclimatiseren in Port Phaeton verplaatsen we naar Mo’orea het buureiland, dat Floris & Ivar ondertussen al grondig verkend hebben. Ook hier worden we weer opgezogen in een sociale bubbel; de dagen vliegen voorbij terwijl we het prachtige “ananas” eiland verkennen. We beginnen meer en meer te genieten van het nu en laten alle toekomstplannen even voor wat ze zijn.

Dan zijn we er klaar voor; op naar de grote stad! We horen dat J. Henry net de haven in de binnenstad uit gaat en wisselen soepeltjes met hen van plek. “Wow, wat ’n luxe een steiger!” roep ik uit. Het is bijna 9 maanden geleden dat we voor het laatst in een haven lagen. Eerlijk is eerlijk; het voelt goed! Zo maar van je boot afstappen, niet meer moeten letten op het weer en de windrichting. We genieten enorm van het stadse leven (met mondkapjes), er is zo weer een week voorbij.

In onze tweede week in de haven worden we bijna dagelijks opgehaald voor ons dagprogramma door Floris & Ivar. Via onze vrienden van Ribouldingue passen zij op een huis (en vooral op de katten) van hun kennissen mét auto. We wandelen wat af en zien Tahiti van een hele andere kant. We begrijpen echt niet waarom alle zeilers zo snel mogelijk weer weg willen hier. Het binnenland is werkelijk prachtig en heel divers. Ook de locals lijken niet van wandelen te houden want we komen amper andere mensen tegen op de paden.

Behalve uitjes is er natuurlijk ook werk aan de winkel. Onze ankerketting is na 2 jaar intensief gebruik enorm versleten; door de roest op de ketting blijft hij niet meer goed in de kettingschijf zitten. We slepen al sinds de canarische eilanden 30m extra ankerketting mee, die moet nu maar eens gebruikt worden. We slijpen het slechte deel van de ketting en maken de goede 20m vast aan de nieuwe 30m. Niet ideaal, maar goed genoeg voor de komende tijd.

Als we de ketting ophalen met de ankerlier komen we tot de conclusie dat het nieuwe stuk ketting toch net niet de goede maat is (ondanks zorgvuldig meten destijds in de canarische eilanden) “Oh nee” roept Niels “hebben we voor NIKS al die tijd dat gewicht meegesleept, wat zonde” Behalve dat hebben we nu een groter probleem, we hebben een ketting die niet op de ankerlier past. Er is maar 1 oplossing; een hele nieuwe ketting kopen.

We struinen wederom alle botenwinkeltjes af, bij de een weten ze niet eens dat er een verschil in 10mm kettingen is (ISO of DIN) waar ze bij de ander alles hebben voor de hoofdprijs natuurlijk. Totdat we bij Michel zijn winkeltje komen. Hij bromt; “nee ik heb alleen nog maar korte stukken”. “Super, beter dan niks” zeg ik waarop hij antwoordt “ik weet niet wat je er aan hebt maar dit is de prijs”.

De volgende dag komen we terug; wat blijkt hij heeft nog 48m ketting liggen dat is meer dan voldoende, een gelukje. Ook lijkt hij meer en meer te ontdooien en wanneer we de winkel uitlopen vertelt hij ons in geuren en kleuren over zijn aankomst in Polynesië per zeilboot meer dan 25 jaar geleden. Tevreden installeren we onze nieuwe ankerketting op de boot. Weer een zorg minder.

Na bijna 3 weken besluiten we dat het tijd is om verder te gaan. Huahine, een nachtje varen, wordt de volgende bestemming. Na een heerlijk rustige tocht varen we ’s ochtends de baai van Fare binnen. Pas rond het middaguur komen onze vrienden van J.Henry & WOW gedag zeggen, residu van een iets uit de hand gelopen avond ervoor. Al snel begrijpen we precies wat er de avond voor onze aankomst is gebeurd, een erg actieve borrelcultuur op de ankerplaats zullen we maar zeggen.

Huahine is een prachtig eiland, met hele vriendelijke bewoners en tot onze verbazing een mega supermarkt en als klap op de vuurpijl enorm veel zelf verbouwde groentes die ’s ochtends op straat verkocht worden. Hier kunnen we wel even blijven!

Ondertussen beginnen de andere plannen vorm aan te nemen. Ook wij hebben de aanvraag gedaan voor een uitzondering voor Nieuw Zeeland op basis van reparaties aan de boot. Echter is de “grens” 50.000 NZD grofweg 30.000 euro, een veel te hoog bedrag voor ons. We besluiten toch om offertes aan te vragen en dienen een aanvraag in voor 30.000 NZD en zien wel wat er van komt.

Ook wordt er hard gewerkt aan plan B, C, D, en E. Boot op de kant en terug naar NL. Toch proberen naar Hawaii & Alaska te gaan in het voorjaar? Of toch maar een jaartje blijven, of misschien de boot hier verkopen? Zucht, er zijn zo veel opties! Maar iedere optie heeft duidelijk zijn eigen uitdagingen en voordelen.

Een ding staat als een paal boven water; We moeten dit jaar het water uit om de boot opnieuw te schilderen. We verplaatsen naar het buureiland Raiatea om een werf te bekijken. Ondertussen verken ik de opties om een baan te vinden in NL, wat blijkt vacatures te over. Dan gaat het plots snel, we besluiten de boot hier te laten en 9 maanden naar huis te gaan.

De afspraak bij de werf staat, de verf is ingekocht én ik heb een baan per 1 december. Een last valt van onze schouders af. Het leven in onzekerheid eist zijn tol, niet alleen bij ons maar ook bij medezeilers die ook nog geen keuze hebben kunnen maken tussen plan A of E.

Eindelijk weer een doel om naar toe te werken. Tot snel Nederland!


4 reacties

Leny Emous · 15 november 2020 op 20:02

Oh dus jullie komen snel terug? Dat zal wel even moeten wennen denk ik. Wat hebben jullie veel van de wereld gezien zeg. Wat een ervaringen.
Kom gezond terug en ik zie jullie vast snel.
Groet,
Leny

Britta · 15 november 2020 op 20:58

Zo leuk om jullie avonturen in de verte te lezen 🙂
Maar stiekem ook wel heel fijn dat jullie de komende 9 maanden wat dichter bij huis gaan zijn, een keer bijkletsen lijkt mij gezellig! Welkom terug in NL

Marina · 15 november 2020 op 21:54

Top hoor een goed besluit

    Koos · 22 november 2020 op 18:26

    Tot snel weer in NL Niels en Linette!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *