“Bienvenue à Taravai!” Met een brede lach verwelkomd Hervé ons zwaaiend vanuit zijn motorbootje. Gisteren kwamen we aan op Taravai, het eilandje waar wekelijks een zeilersbarbecue georganiseerd wordt door eilandbewoners Hervé en Valerie met als bonus verse groente en fruitverkoop uit eigen tuin. 

We ankeren precies voor een grote boog waarachter een schilderachtig kerkje prijkt. We lopen tussen de bananen-, sinaasappel-, citroen- en pompelmoezenbomen als we Jean ontmoeten, een van de permanente eilandbewoners en de sleutelbewaarder van de kerk. Als de deur knarsend opengaat komt ons een muffe lucht tegemoet. De kerk is helaas in slechte staat en wordt al jaren niet meer gebruikt. De kerk is als een van de laatste van Gambier gebouwd en net zoals de andere kerken volledig opgetrokken uit koraal. Jean vertelt dat er in de tijd van de missionarissen wel 1500 mensen op Taravai woonden, nu leven er nog maar 6 gezinnen. 

Alle gezinnen zijn volledig zelfvoorzienend, ze hebben een goed onderhouden groente en fruittuin een wateropvangtank en een set zonnepanelen met accu’s. Voor alle andere zaken zijn ze afhankelijk van Mangareva, het hoofdeiland zo’n 6 mijl verderop. 

Onder de indruk van de leefstijl zit ik dromerig in de kuip als we plots horen dat corona ook hier, midden in de stille zuidzee van zich laat horen.

Er is geen ontsnappen aan; 21 maart is het zo ver en wordt er een 14 daagse “confinement” aangekondigd. 

Geen barbecues voorlopig, maar gelukkig ontmoeten we Valerie nog op de valreep en slaan verse avocados, citroenen, bananen papayas en zoete aardappelen in voordat we naar een onbewoonde baai aan de andere kant van het eiland verplaatsen. 

Ruim 2 weken liggen we in onze quarantainebaai, gelukkig met gezelschap van Eastern stream & Vera. De enige communicatie met de buitenwereld bestaat uit het dagelijkse radionetje. Waar dit radionet eerder een soort theekransje leek voor langblijvers verandert het nu in een informatieve update vanaf verschillende eilanden. Al snel wordt duidelijk dat wij enorm boffen; de franse regels worden in onze archipel het soepelst geïnterpreteerd. 

Zeker als er na 2 weken geen Corona virus wordt vastgesteld in Gambier haalt iedereen opgelucht adem en wordt het leven langzaamaan weer opgepakt. 

Ook wij wagen ons uit ons beschermde baaitje op weg naar Rikitea. Als Niels de volgende ochtend terug komt mét baguette en pain au chocolat is de evaluatie: “Niks aan de hand, overal een vriendelijke bonjour én ze zaten zelfs wijn te drinken om 5u ’s ochtends.” Pfoe, dat valt weer meer. Eigenlijk zijn er nog meerdere regels van kracht maar nadat duidelijk was dat er geen zieken in de archipel waren worden deze amper meer gehanteerd.

Druppelsgewijs komen er nieuwe boten aan uit Panama en Paaseiland. Officieel mogen ze niet blijven maar de gendarmes knijpen een oogje dicht, de boten kunnen in ieder geval blijven tot het volgende bevoorradingsschip komt. Wel wordt er een 14 daagse quarantaine ingesteld, ongeacht de duur van de overtocht. 

Deze idiote regel levert hilarische situaties op. De boten in “quarantaine” worden meerdere malen bezocht met bijbootjes van behulpzame zeilers. Want ja, ieder in zijn eigen bootje dat mag toch wel!? 

Wanneer een Britse solozeiler na 71! dagen op zee aankomt met een net zo lange baard voelen we wel heel erg met hem mee. Niels brengt hem wat vers fruit en na 71 dagen aan verhalen komt hij met tuuterende oren terug. “Die man viel meteen aan op al het fruit, hij at al weken alleen rijst en pasta, wat een verhalen!” roept Niels verbaasd. 

Behalve contact met andere boten komen er met de aankomst in Rikitea ook berichten vanuit de buitenwereld binnendruppelen. We verbazen ons over de impact van het virus en beseffen dat we enorm geluk hebben gehad.

De wereld staat stil. 

Wij kijken mee vanaf de zijlijn, ons virusvrije stipje in de stille oceaan


1 reactie

mariette · 20 juli 2020 op 21:22

wat een vreemde gewaarwording! fijn dat het allemaal goed gaat met jullie. de groeten aan de croissants. tot een volgende bericht. ik geniet er elke keer van als jullie verhalen schrijven en foto’s posten. dankjulliewel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *