De nieuwe situatie geeft ons de kans om Mangareva, het hoofdeiland, eens goed te verkennen. Al snel ontmoeten we Hoodoo, een noord Amerikaans stel van onze leeftijd waarmee iedere dag een nieuwe wandeling wordt ondernomen. We ontdekken dat Hoodoo erg van “verzamelen” houdt. Na elke wandeling komen we thuis met ander fruit; vers geplukte pompelmoezen, pompoenen, citroenen of guaves. 

De boten blijven binnendruppelen en als de teller de 40 bereikt wordt Niels lichtelijk onrustig. Waar we in Patagonië de enige zeiler waren is dit voor ons een compleet gekkenhuis. 

Zeker wanneer het bevoorradingsschip komt is het een drukte van jewelste. Bijbootjes zoeven over het water en de marifoon staat roodgloeiend.  Wij hebben goed ingeslagen in Chili en nog niets nodig. We kijken onze ogen uit en verkneukelen ons om de stress op de marifoon over wie er als eerst een vat diesel of een verse krop sla heeft bemachtigd. Maar ook wij pikken een graantje mee en trakteren onszelf de volgende ochtend op aardappelen, uien, verse brie én een pain au chocolat. 

Ondertussen denken we rustig aan na over onze volgende bestemming. Kiezen we voor de “platgelopen” tuamotus of voor de alternatievere Austral eilanden?
Aangezien we vooralsnog geen vooruitzicht hebben om überhaupt de archipel te verlaten schuiven we ’t op de lange baan, nu eerst de omgeving verkennen.

De weken in Gambier staan bol van de activiteiten,  we snorkelen, barbecuen en wandelen wat af. Met zo’n 40 boten in de archipel is het ook op het sociale vlak razend druk. We ontmoeten een hoop nieuwe boten en er wordt zelfs een heuse Nederlandse middag georganiseerd door Queen B met patat en kip met de franse slag (poulet roti). 

Als we nogmaals ankeren bij de noordelijke motu’s bevinden we ons plots in catamaran paradijs. Sinds ons vertrek hebben we mede dankzij onze route vooral conventionele boten gezien waar nu ieder merk catamaran wel vertegenwoordigd lijkt. We grijpen de kans aan om deze “drijvende appartementen” (of schoenendozen als je Niels mag geloven) eens goed te bekijken. We verbazen ons over de ruimte zijn het er unaniem over eens, als je echt wil cruisen in plaats van zeilen is dit de boot. 

We grinniken naar elkaar als we die avond bij het kampvuur ontdekken dat alle Amerikaanse catamarans zelfs klapstoeltjes mee hebben, hiermee lijkt onze boot wel heel spartaans. Na de barbecue die avond wordt er gevraagd “Wie wil er morgen mee naar de parelfarm?”. “Count us in” roep ik! Een bijkomend voordeel van de vele zeilers. De volgende ochtend stappen we met ons lunchpakketje aan boord van Sugarshack op naar de parelfarm! Die middag komen we voldaan terug, veel informatie rijker over het proces van parels produceren, het product waar Gambier om bekend staat.

Terug in Rikitea merken we dat we een beetje reismoe zijn. Na de indrukwekkende landschappen van Patagonië steken de palmboom bleekjes af. 
Zeker als we Phil & Lynda ontmoeten, een Nieuw Zeelands stel op een houten boot die net terug naar huis gaan na hun 2e wereldomzeiling in de hogere breedtegraden zijn we overtuigd dat Nieuw Zeeland de bestemming wordt. Met of zonder tussenstops. Ondanks dat er nog geen vooruitzichten zijn om verder te varen voelt het goed om plannen te maken. Als Phil ons die avond foto’s laat zien van Rapa, een van de austral eilanden zijn we verkocht. Van de gebaande paden af, minder boten én palmbomen.

Tot het moment komt dat we weer verder mogen, genieten we nog even van onze bonustijd op Gambier.


1 reactie

mariette · 1 augustus 2020 op 00:24

wat heerlijk met al dat verse fruit en leuke ontmoetingen. groetjes, ook van jacques!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *