Beduusd zeilen we de laatste week verder. We voelen ons afgesneden van de wereld na het nieuws over Steve en denken veel aan hem en zijn dochter Kelsey. Voor haar is het nieuws een nog grotere schok. We kijken de dagen weg om zo snel mogelijk meer informatie te krijgen over het ongeluk én in contact te komen met Kelsey.

Ondertussen horen we her en der ook dat de Corona gekte wereldwijd toeneemt. Voor ons iets minder relevant, we zitten nu in de ideale quarantaine 2 weken onderweg naar Gambier, de eerste archipel van Frans Polynesië.

Na dagen van regen is het weer stralend bij het aanlopen van Gambier. “Stormalong Stormalong hier Lucipara2” klinkt er door de marifoon. Nog voordat het anker er goed en wel in zit worden we meteen opgevangen door onze lieve vrienden van Eastern Stream, Lucipara 2 en Vera. Na een dikke knuffel en een welkomstpakket met o.a. een verse kokosnoot en baguette drinken we met z’n allen een drankje op Steve. Ze leven enorm mee en maakten zich een beetje zorgen over ons, zo alleen op zee met dit vreselijke nieuws. Het is fijn om er met anderen over te praten.

Al snel hebben we alle formaliteiten afgehandeld, een verademing na Zuid Amerika, en worden we op sleeptouw genomen. “Het weer is nu mooi, dus morgen gaan we naar een ander eilandje” Zegt Minke. Braaf volgen de boten moeder eend Eastern Stream en zeilen we in een treintje naar Puaumu. Puaumu blijkt een stille zuidzee droom eiland te zijn, blauw water, strand en palmbomen. Ook een half ingestort hutje spreekt tot de verbeelding. Wanneer Niels ook nog een kokosnoot uit de boom tikt en we ’s avonds kokoswater drinken is het plaatje compleet.

De volgende dag kijken we echter beter en zien we plastic, plastic en nog eens plastic. Vooral aan de buitenkant van het eiland is er veel plastic aangespoeld. Vera stelt voor om een beach clean up te doen en gewapend met tassen staan we met alle boten om 8 uur ’s ochtends plastic te rapen. We vinden alle soorten en maten plastic, van flessen tot viskratten, dikke trossen en zelfs een wc bril.

We verzamelen al snel zo veel dat het onbegonnen werk is dit mee terug te nemen naar het hoofdeiland, waar het verbrand zou worden. Na een kort beraad stellen we Jaap aan als brandmeester en beginnen 2 grote vuren. Als de middagzon fel op onze hoofden brandt houden we het voor gezien, morgen nog een dag.

Na de 2e ronde plastic verzamelen en verbranden zetten we koers naar Rikitea, het stadje, om onze douane papieren te posten naar Tahiti, geld te wisselen, wat verse stokbroden en internet te scoren.

Vera ligt ook in Rikitea en heeft al snel contact met een andere Duitse boot. Ook wij zijn uitgenodigd voor sundowners bij Vera en wisselen informatie uit met de Duitsers. Zij varen hier al een tijd rond en kennen het reilen en zeilen. Ook weten zij precies waar je moet liggen om het internetsignaal van een klein winkeltje op te pikken. Vera slaagt hier in en al snel komen we dagelijks aan boord “internetcafe Vera” voor het broodnodige contact met de buitenwereld.

We krijgen ook contact met Kelsey, er is nog weinig bekend behalve enkele foto’s waar de wrakstukken van Solace op de rotsen te zien zijn. De laatste theorie is dat het schip in de golven van het anker geslagen is richting de rotsen. Het is fijn om met haar te praten, we realiseren dat wij in het kleine jaar dat we Steve kennen waarschijnlijk de meeste uren met hem doorgebracht hebben. We halen herinneringen op en wisselen foto’s uit.
Naast het contact met Kelsey krijgen we ook steeds meer berichten binnen over de Corona crisis. Vooralsnog zijn er nog maar 5 gevallen in Tahiti en lijkt het allemaal mee te vallen. “Ach, je kan slechtere plekken treffen voor een quarantaine” zegt Niels terwijl we paradijselijke foto’s naar onze vrienden sturen.

Al eerder in Chili, toen de protesten uitbraken ontdekte ik dat wij als zeilboten eigenlijk best goed voorbereid zijn op een mogelijk doemscenario. Genoeg eten, diesel en de nieuwe watermaker voorzien makkelijk in de basisbehoeften. Wie heeft er tegenwoordig nog voedselvoorraden in de kelder? Of flessen water voor een mogelijk tekort aan drinkwater?
We beseffen steeds meer dat bijna iedereen zichzelf (onbedoeld) enorm afhankelijk heeft gemaakt van “het systeem” door (bijna) dagelijks naar een goed gevulde supermarkt te gaan.
Mocht het nou zo ver komen, is dit zeker geen slechte plek. Quarantaine in het paradijs!

Categorieën: Stille Zuidzee

4 reacties

Ellen · 13 april 2020 op 17:16

Gelukkig zijn jullie goed opgevangen, er waren nog meer mensen die zich ongerust maakten.
Sterkte in het paradijs in deze covid-19 tijd. Er zijn inderdaad beroerdere plekken…

Jan en Omi · 19 april 2020 op 09:04

Een beetje late reactie, maar het ziet er prachtig uit daar! Geen straf om daar een tijdje in quarantaine te moeten. Veel plezier en let goed op elkaar!

alida · 19 april 2020 op 10:43

Fijn om weer van jullie te horen, en blij dat het goed gaat! Gelukkig helpen de zeilers elkaar, ook als het tegenzit en je een “praatpaal” nodig hebt! Have fun, enjoy life!

Hans · 26 april 2020 op 18:19

Goeie actie om plastic op te ruimen.
Erfenis van jaren onwetendheid en ontkenning.
Corona is en een dingetje ja. We doen in Nederland aan een intelligente lockdown 😃
We mogen het zelf een beetje bepalen, als het maar niet te gek wordt en te dicht bij elkaar komen.
Have fun in the sun😎

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *