Als we een volgende noordwester aan zien komen houden we het voor gezien. Ondanks dat we redelijk hebben geankerd willen we niet weten hoe de ankerplek er uit ziet als er écht harde wind incluis golven overkomt.
Er komt een kleine depressie aan waar we handig gebruik van kunnen maken. Liever deze wind op zee dan op een (onbeschutte) ankerplek.

Met het oog op deze depressie kiezen we ervoor om de iridium GO!, een satelliettelefoon geleend van wereldomzeilers Frank & Sandra te activeren. Een smak geld, 140 dollar per maand, maar dan heb je ook wat. Normaliter gebruiken we onze SSB radio om weerberichten op te halen, maar afgelopen oversteek was het signaal te slecht om dagelijks weer op te vragen. We zijn als een kind zo blij en halen weerbericht na weerbericht op met het onbeperkte abonnement van de Iridium.

We maken gestaag progressie richting het zuidwesten en genieten de eerste nacht van een prachtige sterrenhemel. Als ik voor de zoveelste keer het weerbericht binnenhaal ziet het er plots heel slecht uit. De storm haalt ipv 30-35 knopen nu windsnelheden van 50+, ook lijkt zijn pad recht op ons af te komen in plaats van boven ons langs te gaan. Shit, wat doen we nu vraag ik Niels. We hebben het over teruggaan of de boot voorbereiden op het ergste. Eerlijk gezegd, weten we niet wat nu wijsheid is. We hebben eerder 50 knopen wind gehad in de Chileense kanalen, redelijk beschut en zonder al te veel golven. Wat dit op een open oceaan teweeg brengt durven we niet te bedenken.

We vragen Steve en onze weerman Michael om raad. Steve is nog op Paaseiland en zou een dag na ons vertrekken, ook hij geloofde in de strategie om aan de buitenrand van het front te blijven. Echter met de slechte voorspelling laat hij zich door de Armada overhalen om op het eiland te blijven, hetzij op een andere ankerplaats. “Ik zou teruggaan serieus overwegen” zegt hij.

Wij zijn niet overtuigd. Wanneer we nog eens naar de voorspelling kijken bekruipt ons een naar gevoel. Zijn we nou echt stom geweest om te vertrekken? Het leek een goed doordacht plan. Ondanks de waarschuwingen van medezeilers en onze ouders om niet te vertrekken stonden we achter onze strategie.

We maken een besluit, we draaien om. Theoretisch gezien hebben we net genoeg tijd hebben om aan te komen en te ankeren voor de wind losbarst. Halverwege valt de wind echter weg en moeten we motoren om snelheid te houden. De weerberichten verslechteren, deze keer voor de kant die we nú op gaan.

Paaseiland lijkt de volle lading te krijgen en ik twijfel weer. Hebben we er goed aan gedaan om terug te gaan? Wat als we niet op tijd bij de ankerplek zijn, en is dit wel de plek om harde wind uit te zitten? Alles op een rijtje gezet valt het besluit we draaien WEER om. Het voelt als verliezen, dom, ondoordacht maar lijkt nu de enige juiste optie.

We proberen al motorzeilend zo snel mogelijk weer zuid west te varen om onder de storm langs te gaan. Ondertussen ontvangen we bemoedigende mailtjes van Michael, die sowieso niet achter het terugkeren naar Paaseiland stond. Als de wind eenmaal de 20 knopen aantikt maken we genoeg snelheid. We lijken het nét te halen.

Mijmerend over ons leuke nieuwe gadget de satelliettelefoon vraag ik me af als we nou dat ene weerbericht NIET gehad hadden. Omdat we met de radio maar maximaal 1 of 2 berichten per dag op kunnen vragen ipv 4 nu. Zouden we dan gewoon door zijn gegaan? Waarschijnlijk wel…

Inmiddels zijn we aan de goede kant van de storm belandt en valt het tot nu toe reuze mee. Stormalong is storming along en vaart ons 24u record met 191 mijl aan flarden . We vliegen over de golven en de wind neemt toe. Volgens de voorspelling maximaal 35 knopen. Wanneer we de meter geregeld de 40 aan zien tikken en de barometer maar daalt en daalt krijg ik een vermoeden dat we het “oog” van de storm in gezogen worden. Niels heeft natuurlijk nergens last van, we komen er halve wind makkelijk uit vermoedt hij. Na een paar uur haal ik opgelucht adem, de barometer gaat weer omhoog. We zijn er doorheen!

We worden verwelkomd door de zon. De lucht is strakblauw, alsof er nooit iets gebeurd is. Alleen de stevige golfslag herinnert nog aan de afgelopen 24 uur. Ondertussen plingt onze nieuwe satelliettelefoon er aardig op los. “Steve is ook veilig” lees ik hardop voor “de wind viel mee, hij komt zaterdag onze kant op”.

Dit rustige weer geeft ons de kans om even op adem te komen na de storm. Perfect zonnige dagen rijgen zich aaneen. Ik stuur Steve nog een berichtje om te vragen of hij al vertrokken is, en voor de zekerheid ook nog maar een mailtje. “Vreemd, nog geen reactie van Steve, hij is vast druk bezig met een of ander bootproject” zeg ik tegen Niels.

Die avond maak ik shepherds pie een gerecht dat Steve vaak voor ons maakte. “Bijna net zo lekker als die van Steve” zegt Niels met zijn mond vol. “Oefening baart kunst”. Na het eten luisteren we naar een radionet, speciaal voor zeilers die op de stille oceaan varen. Wanneer we horen “Does anyone know more about a boat that smashed on the rocks in Easter island after the storm” beginnen we ons ernstige zorgen te maken.

Donderdag is de dag dat we het laatst iets van Steve hebben gehoord, het is nu zaterdag. Het zal toch niet… We vrezen het ergste en doen geen oog dicht tijdens de nachtwacht.

Dan krijgen we een email van Pakia Tea, een boot die ook op Paaseiland was tijdens de storm.

Steve is verdwenen.

Zijn boot Solace in 1000 stukken.

We staan perplex. Met onze mond vol tanden.

Hadden we maar…..

Pakia Tea vertelt ons dat nadat de wind afgenomen was er een golfslag van 3-5m de baai binnen kwam. Iedereen stond stand-by om te vertrekken wanneer nodig. Tot hij plots het ankerlichtje van Solace zag verdwijnen en nooit meer terug heeft gezien…

Behalve Solace is er ook aan andere boot op de rotsen geklapt, gelukkig zonder inzittenden. Hoogstwaarschijnlijk heeft een set brekers de boten omgerold en vervolgens kapot geslagen op de golven. Steve is nog niet gevonden slechts stukken van de boot.

Onbeschrijfelijk, idioot, wat als…


We beseffen dat wij de goede keuze hebben gemaakt, door het oog van de storm én het oog van de naald.
Het is zuur, oneerlijk, waarom hij?
We zijn er kapot van.

Categorieën: Stille Zuidzee

4 reacties

Ellen · 13 april 2020 op 17:10

‘s Morgens heel vroeg een sms: wil je even kijken op Steve’s tracker, we maken ons ongerust”. Een paar uur later een mail met het verschrikkelijke bericht.
Nog steeds is het nauwelijks te bevatten wat er in de nacht van 6 maart in die “schuilbaai” is gebeurd. Steve overleden, vermist….. zijn Solace was net helemaal opgeknapt in Chinquihue, Frans aan het leren, helemaal klaar om naar Frans-Polynesië te zeilen. Helaas, Het heeft niet zo mogen zijn.
Volgens een legende huist de geest van elke overleden schipper in een albatros. Als dat waar is, komen jullie hem absoluut ergens weer tegen.
Dag Steve, je shepherd pie was echt lekker……..

Tant Miejke. · 13 april 2020 op 22:18

Wat verschikkelijk. Van Steve. Gecondoleerd veel sterkte. Het ga jullie goed.

Hans · 26 april 2020 op 18:06

Wat een treurig nieuws. Het beste en hou jullie taai.

mariette · 17 juni 2020 op 21:52

heel verdrietig om een goede vriend te verliezen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *