Pling “Een jaar in Zuid-Amerika alweer!” luidt het berichtje van Niels zijn moeder. Ze heeft gelijk op 7 januari zijn we precies 1 jaar in Zuid-Amerika én staan we bijna op het punt om dit continent weer te verlaten. Een mooi moment om de balans op te maken. 

Maanden voor we aankomen vliegen de adviezen en waarschuwingen ons om de oren. Vooral geweld, gevaar, corruptie en enorme bureaucratie zijn een terugkomend thema. Onze ervaring? Vriendelijkheid, geen stress en ja toegegeven een ontembare bureaucratie staat bovenaan.

We worden gewaarschuwd voor de bureaucratie in Brazilië en Argentinië. Maar Chili spant toch wel de kroon. Na inmiddels bijna 8 maanden door Chili te hebben gevaren kan ik de tel niet meer bij houden hoe vaak we al contact hebben gehad met de chileense Armada. De Armada is feitelijk de Chileense marine die ook de schone taak heeft om alle scheepsbewegingen te monitoren en deze uiterst serieus blijkt te nemen.

Waar we in Argentinië alle papieren met de hand moesten invullen lijken ze hier in Chili over iets modernere apparatuur te beschikken. Desondanks moet onze “Zarpe” een soort bewijs dat we weer een haventje verder mogen varen op iedere armada post geheel opnieuw getypt worden en vanzelfsprekend worden er meerdere scans en kopieën gemaakt van onze paspoorten, vorige zarpe en de bootpapieren. Kortom, als je geluk hebt sta je binnen een uurtje weer buiten.

Vervolgens moeten we met ons nieuwe papiertje op zak binnen 24u de haven verlaten, alvorens ons af te melden via de marifoon waarbij ons allervriendelijkst een goede reis wordt gewenst na het uitwisselen van de al bekende informatie. Terwijl ik braaf probeer aan alle regels te voldoen heb ik ook de taak om Niels gedeist te houden. Alleen al bij het woord Armada gaan zijn nekharen overeind staan, een lichtelijke afkeer t.o.v. autoriteiten vermoed ik zo. 

De situatie loopt bijna uit de hand wanneer we op het eiland Chiloé braaf melden via de marifoon dat we weggaan. 

Rustig varen we het kanaal uit als drie kwartier later “Velero Stormalong” door de marifoon tettert . Ondertussen ben ik vrij bedreven geworden in communiceren met de Armada, ik draai mijn riedeltje af. Roepnaam, aantal personen aan boord etc. Totdat de meneer in kwestie iets vraagt dat ik nog nooit eerder heb gehoord. “No entiendo” hoor ik mezelf zeggen “Ik begrijp het niet”. Langzaam krijg ik een donkerbruin vermoeden dat ze aan boord willen komen, “No entiendo, No entiendo, Gracias” probeer ik nog terwijl de patrouilleboot steeds dichter bij komt. 

Ik zie Niels bijna koken van woede terwijl hij weigert de lijnen aan te pakken van de patrouilleboot. Ik pers er een klein glimlachje uit en overhandig zuchtend de papieren aan de mannen. Als ik om tekst en uitleg vraag gaat het “slechts om een routine patrouille” en nee mevrouw het maakt niet uit dat we 2 uur geleden uw papieren nog allemaal gekopieerd hebben….  Na een kort knikje mogen we weer verder varen. De patrouilleboot spuit ons voorbij.  

“Wat een tering bureaucratie”  roept Niels. Misschien moeten we gewoon METEEN doorvaren naar Frans Polynesië. Ach, ik geef hem wel een beetje gelijk maar ondanks de frustraties moeten we wellicht ook de positieve kanten in zien van deze extreme bemoedering want schijnbaar komen de Chilenen je wel echt halen als je in de problemen zit in tegenstelling tot de buurlanden. We worden opgeschrikt uit onze klaagzang door een voorbijstuivende boot. “Hé dat was de Armada weer!”  Wat nou patrouille? Waarschijnlijk komt er hier bijna nooit een buitenlandse boot en is het een goed excuus om heel eventjes aan de enorme saaie dag op de marinebasis te ontsnappen….

Ondanks bovenstaande perikelen beginnen we langzaam maar zeker onze draai te vinden in Zuid Amerika. We weten min of meer hoe we om bepaalde bureaucratische eisen heen moeten werken en beginnen zelfs een goed beeld te krijgen waar we alle reserveonderdelen kunnen vinden. Dit neemt niet weg dat we ons blijven verbazen over de slechte bouwstijl en de beperkte kennis van een overgroot deel van de bevolking. Alle kennis (en geld) lijkt zich in de hoofdstad te bevinden waar alles mogelijk is en salarissen op (meer dan) Europees niveau liggen. 

Chili staat bekend als het meest stabiele (en meest dure) land in Zuid-Amerika. Het beste jongetje uit de klas met zijn neoliberale beleid ontworpen door de zogenaamde “chicago boys” een levende proeftuin van extreem neoliberalisme wordt ook wel gezegd. Als mid oktober protesten uitbreken in Santiago vanwege een ticketverhoging van de metroprijs blijkt toch niet alles koek en ei te zijn. Als we horen dat het minimumsalaris 300.000 peso’s bedraagt, een slordige 400 euro schrikken we wel even. Helemaal als we horen dat de politici 20x het mininumsalaris verdienen terwijl deze ratio in Europa rond de 4 ligt. Een goede reden om te protesteren.  Zelf vinden wij de prijzen voor levensonderhoud vrij duur, vaak duurder dan in Nederland en vragen ons als meerdere malen af hoe de mensen dit kunnen betalen. Het antwoord is gegeven, niet. Dat is ook meteen de kern van het probleem.

Het verschil tussen arm en rijk is gigantisch, niet alleen in salaris maar ook in (talen)kennis en opleiding. Door het neoliberalistische beleid zijn er veel privé voorzieningen, privé onderwijs en privé gezondheidszorg van hoog niveau welke natuurlijk slechts door de rijkere betaald kunnen worden. Zo ook de jachthavens, het hoge 4-wheeldrive and 60+ gehalte bevestigd het idee dat zeilen hier alleen voor de welgestelden weggelegd is.

Onbedoeld komen we in het elite milieu van Chili terecht waar poëzie, opera en filosofen het onderwerp van de dag is. Ook valt op dat de meeste welgestelden die we ontmoeten enorm harde werkers zijn die met een steuntje in de rug van het liberale beleid relatief snel rijk zijn geworden. Zij zien een land met kansen en mogelijkheden mits het juiste arbeidsethos toegepast wordt. Voor ons als buitenstaanders is het lastig een oordeel te vellen over de protesten in Chili, vermoedelijk hebben zowel de armen als de rijken een punt.

De laatste weken in Valdivia blijven de protesten aanhouden, van een goed gefundeerd protest lijkt het weg te zakken naar stom molesteren, brandstichten zonder een verenigde stem. Tegelijkertijd ontstaat het boerenprotest in Nederland, minstens even goed georganiseerd met één enorm verschil. In Nederland zijn er vertegenwoordigers met een duidelijk eisenpakket en plan. In Chili lijken de protesten te verzanden, iedereen heeft een ander idee wat er zou moeten veranderen en langzaam maar zeker begint de middenstand de schade te herstellen, ze hebben er genoeg van en willen door. 

Ook wij willen door en staan voor de allerlaatste keer bij de Armada om onze Zarpe op te halen. In een jaar Zuid-Amerika hebben we genoeg papieren verzameld om een boot van papier maché te maken.  Ach, het hoort erbij zullen we maar zeggen.

Met een glimlach kijken we terug naar zowel de volmaakt als onvolmaaktheden van Zuid Amerika. Maar denken vooral aan de lieve mensen die we ontmoet hebben, zowel zeilers als niet-zeilers en de enorme kansen die er nog in dit continent aanwezig zijn. Zuid-Amerika, het ga je goed! Wij gaan op ontdekking naar de eilanden van de Stille Zuidzee.

Categorieën: ChiliZeilende bestaan

9 reacties

Mia en Frans · 13 februari 2020 op 16:05

Dag Linette en Niels,

Ieder bericht van jullie lezen we met spanning, geweldig allemaal wat jullie meemaken.
Over het algemeen denken we dat Zuid-Amerika erg rijk aan culturen heeft.
Deze keer mis ik wel de foto`s, die zijn anders ook steeds zeer mooi.
We wensen jullie verder een mooie reis.
Met vriendelijke groet,
Mia e Frans

    SY-Stormalong · 13 februari 2020 op 16:52

    Dank voor jullie lieve bericht! Foto’s volgen, was niet mogelijk door een technisch probleem. Groetjes

Jan en Omi · 13 februari 2020 op 16:15

Een mooi stukje geschiedenisles Niels en Linette. Hoewel hier ook niet alles
goed in orde is mag je toch wel waardering hebben dat vele dingen hier goed geregeld zijn.
In veel zuid amerikaanse landen ligt de rijkdom bij een kleine groep mensen.
Als ze dat beter verdelen kan iedereen een redelijk inkomen hebben. Wel genoeg geschiedenis.
Hier regent en stormt het veel. Geniet van Paaseiland en van jullie verdere reis. Groeten van Jan en Omi.

Marina timmerman · 13 februari 2020 op 17:14

Leuk weer eens wat over jullie te vernemen Heel veel vaarplezier

Marina timmerman · 13 februari 2020 op 17:15

Leuk weer eens wat over jullie te vernemen Heel veel vaarplezier. Gr
Nico marina

jan en Eveline · 13 februari 2020 op 19:21

fijn om weer wat over jullie te lezen goede vaart en veel plezier.
groetjes van ons allemaal.

Tant Miejke · 13 februari 2020 op 21:00

Dank voor de mooie berichten. Jullie zien goed uit maak er iets moois van. Liefs.

Leny · 14 februari 2020 op 12:19

Altijd leuk weer een bericht van jullie. Linette complimenten voor de mooie beschrijvingen. Kijk al weer uit naar de volgende.

mariette · 21 februari 2020 op 18:40

Wat is het weer genieten om jullie verslag te mogen lezen. En deze keer een zeer uitgebreid verhaal. Dankjulliewel. We wensen jullie een prachtige herinnering aan Zuid America en een hele mooie komende tijd. Wat zal dat weer anders zijn. Geniet ervan lieve Linette en Niels!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *