“Zeg had jij niet nog een stormfok liggen?” “We hebben nog éen extra dingetje besteld.” “Ik weet niet of mijn eigen kleding nog in mijn koffer past” “boek nog maar een tas bij dan”.

Een greep uit de communicatie met onze bezoekers. Sinds we vertrokken zijn uit Nederland zijn bezoekers welkome gasten, op één voorwaarde; dat ze bereid zijn om reserveonderdelen of andere moeilijk verkrijgbare zaken mee te nemen.

Alle pakketjes verzamelen zich op ons centrale pakketpunt, Huize van Marle alvorens verder verspreid te worden naar onze persoonlijke koeriers. Zo neemt Rembert 10 kilo mee, Anne 23 kilo, Ron en Ellen 75 kilo en Vera 8. 

Wanneer we Ron en Ellen verwelkomen in Chili begint het festijn. Niels kan niet wachten om de 75 kilo zelfgekochte kadootjes open te maken. Nieuwe zeilbroek, onderdelen voor een watermaker, Low-friction ringen, autopilot, rotikruiden én als kers op de taart zelfs pepernoten en dropjes.

Binnen enkele minuten is de net opgeruimde boot ontploft en slingeren overal nieuwe onderdelen en hebbedingetjes rond. Zo, nu kunnen we de verloren tijd in halen en praten we Ron en Ellen bij over onze tocht door de Chileense kanalen.

Een ander voordeel van bezoekers is dat we nu in plaats van de kustlijn ook het binnenland verkennen. Als we met z’n 2en aan boord zijn is de verleiding groot om rondom de boot te blijven in plaats van er op uit te gaan met bijv. een huurauto. Een week later zitten we in onze suzuki 4×4 klaar om 975 km Carretera Austral te ontdekken. Deze weg ook wel Ruta 7 is door militairen aangelegd in de tijd van Pinochet om de dunbevolkte delen van Chili te verbinden met de rest van het land. Omdat sommige stukken te onherbergzaam bleken om een weg aan te leggen wordt de route nu verbonden met 3 veerboot oversteken.

De afgelopen 3 maanden zijn we omringd geweest door gletsjers, ijs, bergen, wildernis. Stiekem geloofden we niet dat de carretera austral, die niet eens half zo ver zuid komt als wij met Stormalong waren nog indruk op ons kan maken. Maar niets is minder waar, vanaf de andere kant is de natuur wederom indrukwekkend. Ook de verwondering van Ron en Ellen, bij elke bocht op zoek naar nieuwe superlatieven, laat ons weer even stilstaan bij de overweldigende natuur.

Het grootste deel van de route is onverhard, als we de 40 kilometer per uur halen is het al veel. Langzaam maar gestaag vorderen we verder zuidwaarts met af en toe een minder hobbelig dagje op de spaarzame onverharde stukken. We rijden van het gematigd regenwoud met zijn 75 meter hoge eeuwenoude Alerce bomen, druipende varens richting hogere bergen om na het enorme generaal Carrerameer (1,850 km2) Argentinië in te rijden. 

Onderweg overnachten we in zogenaamde Cabañas, een soort vakantiehuisjes die iedere Chileen die het zich kan veroorloven in zijn achtertuin heeft gebouwd. Overal stikt het van de bordjes met Cabañas en vinden we zonder al te veel moeite dagelijks onderdak. Iedere dag stoken we een andere houtkachel op, Ron is inmiddels ervaringsdeskundige op het gebied van Chileense kachels. 

Via de ruta 40, een befaamde Argentijnse route, rijden we 608 km in één dag. We verlaten de ruigheid en vliegen door de Pampas inclusief Guanacos (soort lama) weer noordwaarts. Als laatste stop Bariloche, een typisch ski oord met duitse invloeden om weer terug te keren naar de boot.

De laaste week dat Ron en Ellen hier zijn zeilen we wat langs de eilanden richting Chiloé en vinden we in ons navigatie progamma een notitie; goede oester bij señorita Juanita. Dit blijkt een gouden tip, we worden door de een kleine vrouw verwelkomd en genieten van de heerlijke oesters in haar “huiskamerrestaurant”.

Na bijna 4 weken nemen we afscheid van onze gasten om een paar weken  later onze volgende gast Vera én 8 kilo reserveonderdelen op te wachten op het stikhete vliegveld van Santiago. We maken gebruik van het moment om ook even de stad te verkennen én onze vriend Pedro die we eerder ontmoetten in Puerto Williams te bezoeken. 

Sinds enkele weken zijn er in het stabiele Chili protesten uitgebroken tegen de hoge leefkosten in Chili t.o.v. de gemiddelde salarissen. Omdat we niet precies weten hoe de stad er bij ligt besluiten we naar de Maipu vallei, een bekend wijngebied ten zuiden van Santiago te gaan. We genieten van de hoge temperaturen maar zien tegelijkertijd dat het het enorm droog is in dit gebied. We horen van Pedro dat Santiago al bijna 7 jaar in een droge periode verkeert. 

Op onze vlucht terug naar het zuiden genieten van het uitzicht over de Andes maar wordt ons ook duidelijk dat het echt kurkdroog is. Wanneer we Valdivia naderen zien we een enorme groene vlakte opdoemen. De provincie heet niet voor niet Los Rios, De rivieren en bulkt van het water dat grotendeels als smeltwater uit de Andes komt.

Eenmaal op de boot rijden we paard, genieten we van meegebrachte chocoladepepernoten en zien we de blauwste rivier ooit. Na 14 dagen zwaaien we Vera weer uit.

Dank lieve helden aan de wal, zonder jullie zouden we nog meer tijd (tevergeefs) op zoek zijn naar onderdelen en nooit zo veel gezien hebben van het binnenland! Natuurlijk een speciale dank aan Ron en Ellen die toch wel de kroon spannen qua kilo’s en aannemen van pakketjes.


8 reacties

Tant Miejke. · 15 december 2019 op 22:11

Wat geweldig. Alvast mooie feestdagen en weer een heel fijn jaar.

Jan en Omi · 16 december 2019 op 09:26

Wat een prachtige foto,s weer en wat een avonturen beleven jullie! Veel gehoord van je vader en moeder over de natuur en de vele dingen die jullie gezien hebben. Groeten van ons en tot horens.

Jan en Eveline · 16 december 2019 op 11:10

Wat een belevenis. had al wel het een en ander gehoord van Ron en Ellen maar toch.
we lezen met plezier jullie verslagen en genieten een beetje mee. Wat een mooie foto’s.
Alvast fijne feestdagen een een goed zeiljaar 2020. Groetjes

Leny · 16 december 2019 op 11:28

Geweldig en wat een prachtige foto’s. Inmiddels ben ik aardig bijgepraat door Ron en Ellen die het ook geweldig hebben gevonden. Wie had ooit gedacht dat Ron nog eens zou paardrijden! Geniet er samen nog van en groetjes van mij.

Ellen · 19 december 2019 op 22:46

Dank jullie wel. Het was absoluut een heel bijzondere en prachtige vakantie. De camera kon alle supermooie beelden niet vastleggen. Het was heel gaaf om een heel klein beetje een inkijk te krijgen in het zeilersbestaan. Hoewel de reis begon met stress vanwege alle kilo’s bagage en eindigde met stress vanwege de net uitgebroken onlusten, was het zonder meer een reis om nooit meer te vergeten 😘

Dook · 28 december 2019 op 12:57

Ja ja, jullie avonturen en leuke schrijfstijl maken het enorm leuk om te lezen en alles te volgen 👍😊
Vanuit de Sixhaven aan boord van de Straycat wil ik jullie alvast een enorm mooi en positief intens 2020 wensen met ontelbare veilige en geweldige zeemijlen voor de boeg!

Groet,

Dook

En kopjes van Dex en Siepje

Anita · 11 januari 2020 op 12:51

Beetje een late reactie! Maar eerst nog de beste wensen voor 2020! Echt weer een super verhaal! Mooie foto’s wauwhh, en wat een belevenis weer. Ik wens jullie veel succes naar jullie volgende bestemming. De Paaseilanden, geloof ik. Dikke kus😘

mariette · 21 februari 2020 op 19:23

Goh! Ik had deze post gemist. Wat fijn dat ik hem alsnog heb gelezen. Wat een waanzinnig mooie natuur en…. lekker eten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *