Trillend zit ik in de kuip en houd ik nauwlettend onze windmeter in de gaten, 40 knopen, 45, en zelfs een tijd over de 50. Laat dat anker houden. Na 10 dagen tussen de 20 en 40+ knopen achter ons anker wordt ons nog een laatste keer fijntjes duidelijk gemaakt dat we Patagonië en haar onstuimigheden nog niet verlaten hebben. Gelukkig geeft ons anker geen krimp.

Tussen ons en Chiloé ligt de 20 mijl brede Boca del Guafo. De meeste lage drukgebieden blijven onder deze golf waardoor het klimaat en landschap plots drastisch verandert.

Na de depressie vliegen we met een licht zuidenwindje en (eindelijk!) stroom mee deze golf over, we merken meteen het verschil. “Het lijkt hier wel Denemarken of Zuid Engeland” roept Niels. Een zonnig glooiend “patchwork” landschap vol met vrolijk gekleurde toeterende vissersbootjes komt ons tegemoet. 

In de eerste grote stad, Quellón pikken we een boeitje op tussen de felgekleurde visserbootjes en genieten van de enorme bedrijvigheid. Met wat extra groente, fruit en diesel op zak trekken we verder noordwaarts. 

Behalve het landschap en klimaat is er nog een verandering, plots moeten we rekening houden met een tijverschil van tussen de 5-7 meter inclusief de bijbehorende sterke eb-en vloedstromen. 

Gegeven het feit dat we nog 2 weken de tijd hebben om de restende 140 mijl naar Puerto Montt te varen besluiten we alleen nog maar met stroom mee te varen. Het ene na het andere mooie baaitje stromen we moeiteloos in. We voelen ons zo op ons gemak in dit lieflijke landschap dat we zelfs de gennaker (groot lichtweerzeil) hijsen en zo met maximale snelheid richting de volgende baai varen. Totdat, tja er een windvlaag komt en we beteuterd omhoog kijken naar de enorme scheur in ons zeil en we de helft van ons maandbudget in rook zien opgaan… 

Gelukkig maakt het idyllische volgende baaitje veel goed en schuiven we het vinden van een nieuw zeil door naar de kluslijst. We wandelen tussen de houten kerkjes, koeien en akkertjes. “Wat zou een stukje land hier kosten” Mijmert Niels. We spreken een lokale visser die ons vertelt dat het hier bijna nooit vriest en in de zomer 20+ graden wordt. Incluis uitzicht op besneeuwde bergtoppen. Klinkt ideaal! Als we die avond online zoeken schrikken we van de prijzen. Klaarblijkelijk hebben meerdere mensen deze verborgen parel al ontdekt.

We staan perplex als we de hoofdstad Castro invaren en een enorm winkelcentrum zien opdoemen. De stad is vies, druk en verre van sfeervol. Een enorm contrast met de rest van het eiland. De enige reden voor ons bezoek aan Castro is het kopen van een nieuwe telefoon. De 2e dag besluiten we Castro nog een kans te geven worden we verrast door een heerlijke sushi lunch en een authentieke bootwerf, onze cultuurshock van gisteren wordt enigszins verzacht. 

Als we Castro weer uit varen ontvangen we een email van Natalie & Sebastièn, een Frans gezin dat we eerder in Ushuaia zagen. Zij zijn een van de gelukkigen die 15 jaar terug een huisje op Chiloé kochten en ze nodigen ons uit om langs te komen. Wanneer we Puerto Huite, een natuurlijke haven, in varen begrijpen we heel goed wat hen 15 jaar geleden aantrok op deze plek.

Ze wonen met hun zoon sinds enkele jaren deels hier en deels op hun zeilboot (die momenteel in Puerto Williams ligt). Sebastién heeft het huis flink verbouwd (lees verbeterd) en zelfs een paardenstal met 2 paarden laten bouwen. Vanuit het keukenraam zien we besneeuwde bergtoppen van de Andes in de verte, wat een mooie plek! Verbaasd horen we van Sebastién dat heel Chiloé vroeger bebost was. Op zijn eigen land zijn er nog enkele hectares over met “bosque nativo” maar het merendeel is gerooid voor huizenbouw of landbouwgrond. Hij vertelt ons ook dat er recent een wet is aangenomen dat er op het eiland per half hectare maar 1 huis gebouwd mag worden. 

Het lijkt dat het besef langzaamaan doordringt dat de overbevissing (zalm en mosselkwekerijen) en ontbossing ten gevolge van de neoliberale beleid afgelopen 30 jaar niet de sleutel tot succes is. 

De volgende dag overbruggen we de laatste mijlen naar Puerto Montt, ons voorlopige eindstation.
Op 11 september komen we na 49 stops aan, bijna 3 maanden na ons vertrek uit Puerto Williams. Best een gek gevoel, de kanalen zitten er op. We hebben het 719 pagina’s tellende Blauwe Boek (handboek Patagonië) uitgespeeld.

Tijd voor een nieuw hoofdstuk én de komst van Ron en Ellen


3 reacties

Tant Miejke · 4 november 2019 op 17:10

Prachtigge foto,’shet gaat jullie goed

René van de Pieterman · 5 november 2019 op 15:54

Mooie verhalen Niels en Linette, samen met diverse oud-collega’s lezen we nog regelmatig en enigszins jaloers over jullie zeilavonturen. Ga zo door! Groeten, René

Jan en Omi · 13 november 2019 op 15:31

Wederom weer prachtige verhalen en mooie foto’s! Ga zo door en geniet van jullie reis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *