Na het oversteken van Penas zijn we letterlijk in een nieuwe wereld beland. Glooiendere bergen, bomen hoger dan 50cm en als kers op de taart blauwe lucht en ZON! Strandjes, dolfijnen, meer vogels. Er werd ons verteld dat zodra je de golf van Penas overstak er niks meer aan zou zijn. Overal plastic, salmoneras, vissers. 

Dat laatste kunnen we (nog) niet beamen, vooralsnog zijn we erg tevreden over “Noord-Patagonië” en zien we nog steeds de vertrouwde witte bergtoppen op de achtergrond. Ja, er is meer plastic, en ja er zijn salmoneras dat hoort helaas bij de iets hogere bevolkingsgraad van dit gebied. Ondanks dat Chili soms voelt als een ontwikkeld land worden we vaak genoeg eraan herinnerd dat dat niet het geval is. Het besef dat je dingen moet opruimen en je niet je gasfornuis in de voortuin kan gooien als je een nieuwe koopt is helaas niet overal doorgedrongen.

Ondertussen genieten we van de onbewoonde baaitjes en de zon. We vliegen zelfs onze drone de eerste keer zeilend en vangen hem weer netjes aan boord. De komende dagen kenmerken zich door zon, zon, witte bergtoppen en prachtige baaitjes in een glooiender landschap. 

Na 3 dagen hebben we zelfs weer telefoonbereik en zien we het eerste haventje sinds lange tijd. Aangezien het watervalgehalte drastisch verminderd is lijkt het ons een goede plek om onze watertanks weer op te vullen. Het ietwat hoge liggeld wordt ruimschoots gecompenseerd door de vriendelijke havenmeester Jaime die ons zelfs uitnodigt voor het avondeten. 

Jaime vertelt dat het aantal Salmoneras enorm is toegenomen de laatste tijd. Ze zijn vaak in buitenlandse handen en de zalm wordt vooral geëxporteerd waardoor Chili er zelf weinig profijt van heeft om nog maar niet te spreken van de invloed op het milieu.

Tijdens het avondeten sluiten vrienden van Jaime aan, Diego werkt als arts op de dokterspost van het eiland. Hij vraagt zich af hoeveel het kost om te reizen op de manier die wij doen. Hij is verbaasd als we vertellen dat ons budget ongeveer 1500 euro per maand is. “Niemand zou het ooit geloven als wij zeggen dat we vrienden met een zeilboot hebben” zegt Diego. Hij is nota bene arts!  Langzaam maar zeker beseffen we dat het hebben van een zeilboot echt een rijkeluisding is in Chili. Dat verklaart ook deels de (belachelijk) hoge prijzen in havens én alle vissers die onze boot constant op de foto willen zetten.

Met nog precies 4 weken te gaan voordat Niels zijn ouders komen nemen we de tijd voor de resterende 250 mijl. We verkennen het eiland uitvoerig en verslinden MBs met onze Entel simkaart. De zon is nog steeds volop aanwezig waardoor we zelfs buiten barbecuen, genieten!

Als afsluiter van de Chileense scheren stelt Niels voor de thermische baden van Puyuhuapi te bezoeken. Enkel te bereiken per boot, dat klinkt als een plan! Wanneer we wegvaren uit Puerto Aguirre besluiten we al na 3 uurtjes te ankeren maar helaas staat de wind net zo dat we niet lekker liggen nog maar niet te spreken over de ondieptes in de baai. Op de kaart zien we voldoende andere plekjes die wél beschut lijken. Een uurtje later liggen we in ons zelfbedachte baaitje, best spannend. Gelukkig is het rustig die nacht en worden we probleemloos wakker in ons eigen baaitje, die kunnen we afstrepen!

Wanneer we het baaitje uitvaren is het water als een spiegel, 5 minuten later giert er 30 knopen om onze oren precies uit het fjord waarin Puyuhuapi ligt. We denderen er met 8 knopen bootsnelheid voorbij waarna de wind weer wegvalt, helaas geen thermisch bad voor ons maar wel een uitdagende zeildag waarbij praktisch alle condities voorbij kwamen, wat een gebied!

2 dagen later zien we een wit zeiltje aan de horizon en voegt Steve zich weer bij ons. De volgende ochtend varen we met hoog water door een smalle passage waarbij we rekening moeten houden met 2 zandbanken, altijd spannend. Ik tuur naar de dieptemeter die langzaam oploopt terwijl Niels stuurt. Gelukt! Met 0.9m onder de kiel als minimaalst komen we er makkelijk overheen. Wanneer we achter ons kijken zien we Steve vreemd dwars in de geul liggen, dat is gek! “Hij lijkt wel vastgelopen” zegt Niels en als we op AIS kijken bevestigd de snelheid 0.0 knopen inderdaad die gedachte.

Beschaamd roept Steve ons op; hij komt niet los, of we hem kunnen slepen. Voorzichtig varen we terug over de zandbank en na 3 flinke rukken is Steve los. Hij belooft ons deze keer precies te volgen én trakteert ons die avond in de lokale koffiebar van Melinka.

Met een aankomende depressie zal Melinka, een klein stadje met 1800 inwoners, een mooie beschutte ankerbaai en 4G de komende dagen ons toevluchtsoord zijn voor we verder noordwaarts kunnen varen.


4 reacties

Britta · 16 oktober 2019 op 18:58

Leuk om weer een update te lezen 🙂 Prachtige foto’s en wat een avonturen weer.
Veel plezier met Niels’ ouders samen en hou ons op de hoogte van de komende reisplannen.
Liefs!

Leny · 18 oktober 2019 op 09:26

als ik dit lees (18 oktober) zijn Ron en Ellen weer vertrokken. Uit de appjes van Ron hebben jullie een geweldige tijd samen gehad. Volgende week komen ze al weer thuis. De tijd gaat snel. Jullie op naar het volgende avontuur. Ik wens jullie veel vaarplezier en geniet van de indrukken.

Jan & Omi · 19 oktober 2019 op 13:17

Prachtige foto’s en mooie verhalen. nu ik dit verstuur zit het verblijf met Ron & Ellen er al weer
op! De tijd vliegt! Groeten en knuffels van ons.

mariette · 24 oktober 2019 op 11:52

Fijn jongens! Zo mooi allemaal! Geniet er lekker van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *