Met volle dieseltanks en voorraden koersen Solace en Stormalong verder noordwaarts. Met deze koerswijziging van overwegend west naar overwegend noord hopen we iets meer wind mee te krijgen de komende weken. Als we na 2 dagen inclusief de nodige valwinden de Andes wederom doorkruist hebben, nu van oost naar west, bereiken we caleta Jaime. Waar we normaliter de enige (op Steve na) in de caleta zijn treffen we hier 4 vissersboten aan die ons uitnodigen om langszij te komen. Als we later ontdekken dat we met zo’n 6-7 boten aan één 14mm lijntje hangen roeien we snel nog een extra lijn uit naar de dichtstbijzijnde boom. Na 4 dagen wachten komt de verlossende oostenwind en loopt het baaitje leeg. Eindelijk; we zeilen met ruime wind én stroom mee 60 mijl de goede kant op, een unicum! Elke dag krijgen we merkbaar een paar minuutjes meer daglicht en zien we de omgeving steeds iets groener worden. Na de fantastische oostenwind besluit de wind zich helemaal niet meer te laten zien en motor(zeil)en we over het spiegelgladde water. 

Over water gesproken, in Puerto Natales konden we onze watertank niet bijvullen. De laatste tankbeurt was bij een waterval in Caleta Brecknock. Sindsdien is Niels constant op zoek naar watervallen om de boot het liefst recht onder te parkeren. Ik ben hier niet zo van gecharmeerd maar stem toch toe als we een caleta vinden met waterval en het ook nog windstil is. 5 meter voor de waterval varen we vast in het zand en vullen we onze watertank met een vernuftige slang inclusief aangetapete trechter. Een uur en zo’n 500 liter water later zet Niels de motor aan om te concluderen dat we geen kant op gaan met 500kg extra en de ebstroom die vrolijk het waterpeil heeft laten zakken het afgelopen uur. Na 10 minuten wiggelen krijgen we de boot gelukkig weer los en ankeren voor de nacht. 

Met een volgend laag in ons kielzog staan we voor dag en dauw op om mijlen noord te maken. Als het meezit komen we net voor het laag aan in Puerto Edén, het volgende gehucht (met 3G!). Tussen ons en Edén ligt een venijnig kanaaltje waar we natuurlijk weer tegenstroom en tegenwind hebben. Als we opkruisen met vlagen tot 40 knopen besluiten we 15 mijl voor Eden een ankerplek op te zoeken, dan maar geen 3G. Als we ons genesteld hebben in onze caleta met netjes 2 lijnen achter en ons anker voor duiken we moe en voldaan ons bed in. “De boot ligt wel heel stil” zegt Niels wanneer hij een glaasje water haalt. “volgens mij drijven we niet meer”. Het is buiten nog net licht genoeg om te ontdekken dat we inderdaad niet meer drijven, terwijl de dieptemeter nog 1.8 meter onder de kiel aangeeft…  “Het stuurwiel zit muurvast, ik denk dat we ergens op staan met ons roer”. Shit, de bodem blijkt enorm snel op te lopen en de dieptemeter zit voor de kiel, niet achter het roer. Ik sla snel de getijtafels er op na en we blijken nog minstens 2 uur te zakken voordat het weer vloed wordt. Gelukkig hebben we 2 lijnen achterop op de lieren die hopelijk de grootste krachten opvangen en ons rechtop houden. De komende uren proberen we te slapen terwijl de boot steeds meer naar voren helt; alsjeblieft laat die 2 lijnen niet breken! Om 1u ’s nachts drijven we weer en lijkt het roer nog soepel te lopen, hulde aan onze stalen boot! 

De volgende ochtend varen we de laatste 15 mijl naar Puerto Edén. Dit dorpje met 80 zielen én 3G internet is een van de natste en afgelegen plekken op aarde. Ooit bestemd als een reservaat voor de inheemse indianenvolken van Patagonië. De bewoners slaan weinig acht op ons terwijl wij het dorpje te voet verkennen, het voelt een beetje vreemd aan. Na 3 dagen komt er plots een dinghy aanvaren; het blijkt Keri een Canadese die al 30 jaar met haar partner in Patagonië rondvaart en momenteel onderzoek doet naar de enorme walvissterfte in het gebied. Die avond nodigt ze ons uit in haar huisje voor een warme douche, die slaan we zeker niet af! 

De dag erna laat ze ons de overblijfselen zien van een walvisskelet en de plaatste vuilstort (een ander eilandje waar de vuilnisman het afval heenbrengt). Boordevol tips van Keri verlaten we Puerto Edén om de laatste horde te nemen voordat we het ruige zuid patagonië verlaten. 

Na 3 dagen worstelen richting het noorden met wederom tegenwind en tegenstroom lijkt de beloofde zuidenwind om de beruchte golf van Penas over te steken toch gekomen te zijn. Eenmaal op de golf treffen we verwarde golven én zuidenwind. Doordat de zeebodem oploopt van 4000 meter in de stille oceaan naar 40 meter in de golf (het continentaal plat) ontstaat hier een gemene golfslag en is wind mee geen luxe maar een noodzaak. Op wat lichte misselijkheid van mijn kant na varen we de volgende ochtend een prachtige zonsopkomst tegemoet in Bahia Anna Pink waar we weer de scherenkust in duiken.

De ruige hoge bergen maken plaats voor een meer heuvelachtig landschap en we worden overspoeld met zon, blauwe lucht en stroom mee. Dat de wind halverwege wegvalt kan de pret niet meer drukken. Hallo Noord-Patagonie!


10 reacties

mariette · 16 augustus 2019 op 05:31

Wat heerlijk om weer te lezen! Zet ‘m op!!

Theodor Strauss · 16 augustus 2019 op 12:42

Weer een mooi avontuur. Goed te horen dat het staal jullie tevreden stelt.
Kan je ook een detail kaart sturen van het gebied?
Veel groeten, Theo

Jolanda · 16 augustus 2019 op 19:04

Wat geweldig om jullie verhalen te lezen, wat een avontuur.
Groeten van Jolanda en het team Olijf

Tant Miejke · 17 augustus 2019 op 23:05

Wat een belevenis en wat een mooie foto’s ik denk aan jullie.

alida · 20 augustus 2019 op 21:42

Wat een reis en super mooie foto’s. Een behouden vaart verder en we blijven jullie blogs lezen!

Carin · 24 augustus 2019 op 21:50

😘 hartelijke groet uit 🌷

Eveline · 28 augustus 2019 op 19:17

fijn dat het allemaal goed verloopt, veel succes met de verdere tocht. groetjes van Jan en Eveline

Huib · 28 augustus 2019 op 22:28

Super Guys! Ga zo door! Leuk om te lezen!

X H&M

Amanda en jasper · 20 september 2019 op 10:30

Hallo, Jasper heeft mij alles even laten lezen vandaag maar phoe jongens wat een avonturen!! Wij doen het jullie niet na zo stoer allemaal!! Doe maar wel een beetje voorzichtig hoor. Liefs vanaf een tropisch thais strand! Amanda en happer

Tant Miejke · 17 oktober 2019 op 14:35

P
Is dit voor dat je ouders er waren Niels. Heel mooi.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *