Wanneer we na Staten eiland in Bahia Aguirre aankomen en de beruchte straat van Lemaire ook achter ons ligt voelt het alsof we de eindstreep al over zijn. Maar niets blijkt minder waar.

Sinds Mar del Plata zijn we ietwat gespannen, dit gebied staat bekend om helse zuidwesters met dito golven. Zeker omdat de meeste mensen dit deel in de zomer zeilen hebben we het gevoel dat we op onze hoede moeten zijn. Meer dan anders zijn we gefocust op de weersvoorspelling en blij met elke mijl zuidwaarts. 

Het lastigste stuk is het stuk van Puerto Deseado naar Staten eiland. In deze 400 mijl zijn er nagenoeg geen schuilplaatsen en is de enige oplossing doorvaren. Wanneer we losknopen in Puerto Deseado zeilen we een tactische wedstrijd tegen de fronten. We varen zo hoog mogelijk aan de wind (richting het westen) en zodra de wind toeneemt vallen we af richting het oosten. Door deze tactiek wisselt onze koers van de Falklands naar recht op de Argentijnse kust af. We maken een soort enorme “slang” door het water, maar onze tactiek lijkt te werken want we komen zonder al te veel problemen al na 3 dagen aan op Staten eiland. Ook de straat van Lemaire is berucht vanwege enorme staande golven en stroming maar wij motoren er zonder wind doorheen.

Inmiddels liggen we al 3 dagen in Bahia Aguirre en zitten we aan boord gekluisterd vanwege de harde wind. Iedere dag kijken we met goede moed naar het weerbericht maar helaas blijven de zuidwesters maar komen. De volgende ankerplaats is 57 mijl verderop en hiervoor hebben we minimaal een dag goed weer nodig. Na een paar dagen lijkt er zich een weergaatje te vormen waarin er 1 dag noordenwind is. Omdat we met onze SSB-radio maar een klein deel van de weerkaart kunnen downloaden kijkt onze oude buurman Michael sinds Mar del Plata met ons mee naar het weer. Ook zijn advies is; gaan! 

We besluiten het er op te wagen en gaan expres om 04:00 ’s ochtends weg om zo lang mogelijk van de noordenwind te kunnen profiteren.  De koers blijkt meer aandewinds dan verwacht, maar nog steeds bezeild. Wanneer we het kanaal opvaren steekt er een ijskoude wind op. Bij het licht worden kijken we onze ogen uit en zien een enorme besneeuwde bergtop; daar kwam die kou dus vandaan! We maken langzaam progressie naar het westen maar leuk is anders. Ondertussen draait de wind steeds meer naar voren en neemt hij langzaam toe tot 40 knopen. 

“Met 3 reven in het zeil en de kotterfok is dit prima te doen” zegt Niels. Ik zit niet zo comfortabel meer en hoop dat dit snel voorbij is. Haastig bladerend zoek ik naar uitwijkmogelijkheden en vind een baaitje aan de Chileense kant. Volgens onze pilot “protected from all winds”.  Niels is niet te overtuigen en vindt dat we nog even door moeten zeilen want deze wind komt vast en zeker van de hoge bergen af die we voor ons zien. De windmeter tikt 50 en zelfs 55 knopen aan en inmiddels varen we 40 graden aan de wind. Als zelfs een zeillat breekt en er een vreemd geluid vanaf het ankerbeslag komt, is ook Niels overtuigd; we draaien om. 

Ietwat beteuterd varen we op de kale mast met 8 knopen bootsnelheid weer terug naar het oosten en zijn we binnen no-time in het Chileense baaitje. In het baaitje ligt een vissersboot te schuilen, waarschijnlijk is het ook voor de Chilenen nu echt beestenweer. Wanneer we ankeren valt opeens een deel van het ankerbeslag in het water. Nu begrijpen we waar dat vreemde geluid vandaan kwam. Door de kracht van de golven heeft het anker het ankerbeslag vernield. We vermoeden dat het anker ophalen nu nog wel een klusje kan worden. Nu hopen dat het anker houdt. Na 5 minuten realiseren we ons dat dit natuurlijk niet het geval is. Godzijdank hebben de vissers door dat het niet heel soepel gaat en gooien ze ons een lijn toe. Als we rustig achter hun boot liggen helpen ze ons het anker op te halen. Onze 50meter ketting en anker, samen goed voor bijna 300 kilo trekken de vissers met hun blote handen zonder problemen omhoog. Een half uur later is het beslag gerepareerd en ankeren we opnieuw. 

Na 3 dagen harde wind achter ons anker zien we een mooi weergat om richting Ushuaia te varen. De wind houdt zich keurig aan de voorspelling en met 1 beaufort tuffen we op de motor het kanaal door. WAUW wat is het mooi! Zonder die harde wind en golven zien we nu pas echt waar we terecht zijn gekomen. We worden welkom geheten door vogels, zeeleeuwen, pinguïns en zien zelfs walvissen. Motoren is plots niet erg meer, we kijken onze ogen uit en blijven maar foto’s maken van alle besneeuwde toppen om ons heen. 

Met een zonnetje in onze rug ankeren we in Bahia Relegada waar zich de oudste estancia (boerderij) van vuurland bevindt gesticht door de Engelse missionaris Thomas Bridges. Onder het genot van een rabarbertaartje genieten we van het feit dat we nu echt de laatste horde genomen lijken te hebben. Wanneer we een dag later Ushuaia binnenvaren dringt het door; we hebben het gehaald!!

Na 8 maanden en 5 dagen hebben we onze eerste mijlpaal Ushuaia bereikt. Met ongeveer 8000 mijl op de teller is het tijd om bij te komen. Voorlopig liggen wij aan de steiger. 


10 reacties

Jan en Eveline · 22 mei 2019 op 18:31

Wat weer een geweldig verslag. Neem het er lekker van de komende dagen en rust lekker uit jullie hebben het verdient. Groetjes

Anouk · 22 mei 2019 op 19:28

Wauw! Wat een bijzondere reis hebben jullie al achter de rug, heel veel plezier en succes met het vervolg (zodra jullie zijn uitgerust). Groetjes Anouk

Carin · 22 mei 2019 op 20:02

Inderdaad, adembenemend…..mooi, spannend, stoer! Hartelijke groet vanaf de N-steiger/Amsterdam waar we nieuwbouw uit de grond wordt gestamp in een adembenemend (van een geheel andere orde) tempo….

Kelly en Niels · 23 mei 2019 op 10:41

Wauw guys! Wat ontzettend gaaf allemaal! En wij zijn ons druk aan het maken over ons oversteekje naar Engeland :p jullie zijn ons voorbeeld!

mariette · 23 mei 2019 op 14:01

Gefeliciteerd met deze mijlpaal! Zo leuk om met jullie (via maps) mee te varen. Dankjulliewel! Geniet van het stilliggen.

Tant Miejke · 23 mei 2019 op 14:04

Adembenemend er zijn geen woorden voor. Ik vind jullie erg dapper.rust lekker uit liefs.

dennis · 25 mei 2019 op 08:53

leuk verslag weer!

Jan en Omi · 25 mei 2019 op 12:55

Schitterende omgeving en prachtig verslag. geniet hiervan en rust voorlopig lekker uit!

Leny · 26 mei 2019 op 11:18

Wat maken jullie veel mee en Linette wat schrijf je leuk en goed👍. Als ik je blog zit te lezen, maak je het ook ‘n stukje mee. Erg leuk om jullie te volgen. Spannend hoor!

Jacques · 27 mei 2019 op 21:16

Gefeliciteerd met deze mijlpaal Niels en Linette! Erg leuk om jullie zo te volgen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *