“Tu parles Francais?” Is het eerste dat we horen als we aanleggen bij Club Nautico Ushuaia. Wanneer we nog eens goed om ons heen kijken zien we overal de Franse vlaggen wapperen. Ok, toegegeven het landschap heeft zeker iets weg van de Franse Alpen maar nooit geweten dat Zuid-Argentinië ook een Franse kolonie was. Na 6 dagen aan de steiger zijn zowel wij als de boot bijgetankt. De voorraden zijn aangevuld en hebben we de boot winterproof gemaakt door middel van een tapijtje. De integratie met de Fransen wil helaas nog niet helemaal vlotten dus geven we ze wat extra tijd om aan ons te wennen door een naburig baaitje te verkennen. 

Als we ons anker laten vallen in Caleta Fin del Ruta, deel van national park Lapataia zien we iets opmerkelijks. Plots staat er een 30tal toeristen met camera in de aanslag op het kleine steigertje in het ankerbaai. Dit was niet persé wat we verwacht hadden in deze contreien. Wat blijkt;  we bevinden ons op het eindpunt van de pan-american highway (de weg van Alaska tot Vuurland) schijnbaar een van de highlights van de omgeving. Touringcars voeren drommen toeristen aan die snel een foto maken van het uitzichtpunt voor  ze weer de touringcar in stappen. Het toeval wil dat wij nou nét daar geankerd hebben. We vragen onszelf hardop af op hoeveel foto’s onze boot verschijnt. Want wat spreekt er nou meer tot de verbeelding dan een foto van de patagonische wateren met zeilboot?

Die middag besluiten wij ook even de toerist uit te hangen en het nationaal park te verkennen. Niels heeft gelezen dat er een beverdam in het gebied is; een van de redenen om naar dit baaitje te komen. Wanneer we aanleggen bij het steigertje negeren we een bord met “No landing without permit” en klimmen we over een klein hekje het enorme toeristenplatform op. Al snel hebben we door dat er enkele kleine wandelroutes zijn haaks op de geasfalteerde weg. In scherp contrast met de geplaveide weg komen we hier slechts 3 andere mensen tegen. Als we bij de beverdam aankomen kan de deceptie niet groter zijn; mannen met kettingzagen bouwen een enorm bezoekersplatform en er is geen bever meer te bekennen. Na 2,5 uur hebben we alle wandelpaden gehad en roeien we weer terug naar Stormalong.

De volgende ochtend merkt Niels op dat er al zeker een half uur iemand foto’s van onze boot aan het maken is. Bij nadere inspectie met de verrekijker blijken we al een half uur bespioneerd te worden door een park ranger. Bij het zien van beweging in onze boot begint hij te roepen en te fluiten. Als Niels zijn hoofd boven het luik uitsteekt worden we begroet met “What are you doing here!?” niet echt een lekkere binnenkomer waarop Niels dan ook antwoordt; “What does it look like!?”. De ranger schreeuwt ons toe dat we echt niet aan land mogen komen in het national park. Ook probeert hij ons in een mix van Spaans en Engels duidelijk te maken dat hij niet blij is met onze gekozen ankerplek i.v.m. een “bedreigde vogel”. Bizar beleid gezien de drommen toeristen ook nu weer op de steiger staan om ons op de foto te zetten. Iets waar die “vogel” waarschijnlijk ook niet blij van wordt. We antwoorden “YES very nice place indeed, thank you!!” waarop de ranger afdruipt. Gelukkig weten na ons bezoek gisteren dat we helemaal niets missen aan dit national park!

Die middag gaan we ankerop en koersen naar een dichtbijgelegen eiland Isla Redonda. Ook dit eiland is deel van het national park maar gelukkig zijn hier geen rangers. We ankeren naast een aantal verlaten toeristenhutjes en voelen ons meteen meer op ons gemak. We hebben het eiland voor ons alleen en gaan te voet op ontdekkingstocht, dit lijkt er meer op! Na 3 dagen genieten varen we terug naar de bewoonde wereld.

Als we wegvaren bij Isla Redonda zien we pas hoeveel beschutting het eiland ons gaf. In het Beagle kanaal neemt de wind als snel toe tot 35 knopen. Gelukkig varen we nu naar het oosten en met de wind in onze rug zijn we binnen no time terug in Ushuaia. Helaas waait het ook in de baai 35+ knopen waardoor aanleggen gecompliceerd wordt. Na een noodgedwongen nacht achter ons anker varen we de volgende ochtend in een windstilte naar de steiger.

Onze tweede aankomst in Ushuaia is precies zoals we ons de eerste voorgesteld hadden. We leggen aan naast een Amerikaanse boot en worden gelijk enthousiast begroet door Schipper Steve. Hij neemt onze lijnen aan en heet ons welkom; “Finally people that don’t speak only French!”  Die avond worden we gelijk uitgenodigd voor een etentje door Steve. Tijdens het etentje ontmoeten we ook René die Zwitser blijkt te zijn maar door zijn talenknobbel niet opviel in de Franse community. 

De dagen die volgen worden we steeds meer opgenomen in de zeilersgroep. Tijdens een barbecue op de steiger worden ook de fransen een stuk socialer. Mijn schoolfrans wordt weer opgefrist en met het oog op onze plannen om naar Frans Polynesie te gaan besluit Niels ook Frans te gaan leren. Ons Spaans verhuist naar een lager pitje, voorlopig praten wij Frans! 


6 reacties

Hand · 27 mei 2019 op 11:02

Tapijt in de boot? Was dat nog over of hebben ze er een tapijt winkel.
En waarom geen vloerverwarming?
😆😂😃😄
Veel plezier

Milos · 27 mei 2019 op 11:48

Omelette du fromage!

Jan en Omi · 27 mei 2019 op 13:19

Prachtige verhalen weer en een prachtige omgeving! Jullie ervaring met de fransen verbaasd mij niet want in het algemeen zijn ze niet zo aardig. Groeten en knuffels van ons.

    Herman · 27 mei 2019 op 16:04

    Onzin over de attitude van de Fransen en overigens is het Omelette au fromage. verder vol ik de reis met veel plezier en aandacht. Succes verder!

Carin · 27 mei 2019 op 21:30

Wat een prachtige verhalen! Net effe opgezocht waar jullie nu zijn…..best wel ver…😇
Hartelijke groet uit (Marina) Stellendam……;))))

Tant Miejke · 27 mei 2019 op 21:51

Weer een ervaring verder die foto’s gaan de wereld rond. Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *