Mar del plata; “Everest basecamp” De laatste stop voor het diepe zuiden en dé plek om andere zuidwaartse zeilers te ontmoeten. Maar niet voor ons. We ontmoeten welgeteld één andere (franse natuurlijk) zeiler. Hij is bezig met een wedstrijd “la longue route” waarin hij non stop vanaf Frankrijk via kaap de goede hoop kaap leeuwin en kaap hoorn naar Frankrijk vaart. Hij had helaas tijdens een van de vele stormen schade aan zijn roer waardoor hij even in Mar del plata op de kant stond. Tsja, hierbij verbleekt natuurlijk onze “spanning”  om naar het zuiden te varen. Maar aan advies geen gebrek we worden op onze steiger direct door 2 buurmannen in de armen gesloten en krijgen alle advies van de wereld. Een is visser en komt vaak in het gebied, de ander heeft de trip naar het zuiden al 2x gemaakt. Behalve advies worden we ook rondgereden door de stad, nemen we deel aan familielunches en eten we meerdere malen de plato del dia bij de club nautico. Ook wordt er door de buurmannen streng toegezien op de controle van de prefectura en de ontbrekende items worden stiekem aan ons uitgeleend. Wanneer we de boot vol hebben gestouwd met eten, 220 meter lange lijn hebben ingeslagen en dan toch ook maar nieuwe landvasten zijn we er klaar voor. Let’s go! 

Na precies 4 dagen varen zien we Isla Leones aan de horizon waarachter onze ankerbaai verscholen ligt. Caleta Horno is een kleine inham tussen de rotsen die bekend staat als de beste ankerplaats van de zuidkust als je eenmaal de ingang gevonden hebt. Gelukkig is dit dankzij de GPS een peuleschilletje en al snel liggen we in kalm water tussen de rode rotsen. Omdat er hier niet veel ruimte is om aan je anker rond te zwieren is het verstandig om ook lijnen op de kant te zetten. Nadat het anker is ingegraven (tenminste, dat dacht ik..) pompen we ons rubberboortje op en zet ik snel een lijn op de kant. Wanneer we de 2e lijn op de kant willen zetten blijkt de bos touw niet helemaal goed afgerold en raakt hij in de knoop. Op zich geen probleem, totdat we ontdekken dat de boot opeens naar achteren drijft, het anker houdt niet! Niels snelt naar het stuurwiel en zet de motor aan terwijl ik het anker ophaal. Om beter te kunnen manoeuvreren gooit Niels de achterlijn die we hadden los en natuurlijk; wet van murphy komt deze in de schroef! Shit.. wat nu… in een vliegende vaart laat ik het anker weer zakken en oef! hij lijkt te houden maar die rotsen achter ons zijn wel HEEEL dichtbij. Niels schiet zijn wetsuit aan en springt in het 12 graden koude water om snel de lijn uit de schroef te halen. Gelukkig valt het mee en komt hij zonder schade weer de schroef uit. Vliegensvlug springt Niels weer in het rubberbootje om een lijn naar voren uit te brengen en zo liggen we gelukkig weer precies in het midden van de baai. Nog even oefenen met die lijnen…….

Na een paar dagen wandelen in de rode rotswoestijn compleet met Patagonische lamas (guanaco’s) maken we ons op voor de volgende etappe. Onze volgende stop Puerto Deseado is maar 1.5 dag varen en ondanks de enorme stormen waar dit gebied om bekend staat motoren we het hele stuk omdat de wind uitblijft. Normaal een marteling voor Niels maar in deze contreien is iedere rustige mijl meegenomen. 

Zwart witte dolfijnen zwemmen rondom onze boot als we de haveningang binnenvaren. We leggen aan bij een visserswerf en checken nog even de diepte bij het management ivm het grote verval. “Nee geen probleem”  zegt de verantwoordelijke, “2 meter moet lukken, en er is zeker een zandbodem” waarna hij nog even snel toevoegt eigenlijk niets van varen te weten. Die nacht horen we een rare bonk, ja hoor, de kiel raakt de grond die zeker niet met zand maar met rotsen bedekt is…  Op zulke momenten zijn we erg blij met onze stalen boot die wel tegen een stootje kan.

De volgende dag leggen we aan naast een garnalenvissersboot die aan de kade ligt voor reparatie. Dit blijkt een gouden zet, we worden hartelijk ontvangen door de vissers, krijgen een kijkje in de keuken van het vissersleven en worden zelfs uitgenodigd om mee te eten en wederom voorzien van een hoop adviezen. Wanneer we in het stadje inkopen doen worden alle verhalen van vorige zeilers bevestigd er is hier écht niks  te beleven. De huizen zijn vervallen, het lijkt wel de set van een troosteloze film. Totdat we het bakkertje ontdekken waar het hardstikke druk is. Als we op zaterdagavond terug naar de boot lopen horen we opeens muziek en branden er gezellige lichtjes in de straten. Net voordat we weggaan laat Puerto Deseado zich van haar beste kant zien. De volgende ochtend varen we met een prachtige zonsopkomt naar het zuiden, het spannendste stuk is begonnen en we hopen in 3-4 dagen Staten eiland te bereiken….


9 reacties

Carin · 26 april 2019 op 22:03

Wat een avontuur, ik vind het fijn te lezen dat jullie zo’n aardige mensen ontmoeten. Enjoy samen!!!

Eveline · 27 april 2019 op 08:24

Fijn te lezen dat alles goed gaat, en wat een ervaringen, veel succes en goede reis tot het volgende verslag. groetjes.

Britta · 27 april 2019 op 08:56

Leuk om weer een verslag te lezen van jullie avonturen & echt prachtige foto’s!
Zo te zien lag de boot uiteindelijk netjes met alle lijnen 😉
Succes met het spannende stuk, dikke knuffel vanuit Nederland

Tant miejke · 27 april 2019 op 10:06

Heel mooie foto,’s goede vaart dat aparte stuk ik denk aan jullie.

Ellen · 27 april 2019 op 11:40

Oh oh, die Argentijnse prefectura 🥵😅

Jan & Omi · 27 april 2019 op 13:49

Fijn dat jullie zulke lieve mensen ontmoeten en deze mooie dingen beleven!
Veel succes op het vervolg van jullie reis. Knuffels van Mij en Omi.

Leo Senft · 30 april 2019 op 17:14

Ik vind het een genoegen en plezier om jullie verslagen te lezen…..
Dat moet een boek worden!! Wel een gevaarlijke stunt met dat touw in de schroef!

Goede vaart en geniet van deze prachtige reis!

Hartelijke groet uit Twisk 🐓

mariette · 1 mei 2019 op 17:15

Waanzinnig!

Marina en Nico · 5 mei 2019 op 11:47

Niels Gefeliciteerd en succes in jullie laatste etappe!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *