“Ik weet zeker dat deze man een standbeeld krijgt midden op het plein mocht hij ooit overlijden” zegt Niels. De laatste havenplaats in Brazilië is rio Grande. Uit verhalen van andere zeilers hebben we meerdere malen gehoord over de steiger van het oceanografisch museum met zijn infameuze directeur Lauro Barcellos. Wanneer we aanleggen aan deze steiger zijn we blij, EINDELIJK een andere zeiler die zuidwaarts vaart. Een (hoe kan het ook anders) fransman op een 10meter aluminium boot. We zijn blij met onze nieuwe buurman en praten onder het genot van een franse wijn honderduit over de formaliteiten in Argentinië en mogelijke ankerplaatsen langs de Argentijnse kust. Na een paar dagen vertrekt Hervé richting zuiden en besluiten wij nog even te blijven liggen. Stiekem hopend dat we Lauro nog zullen treffen. Wanneer ik bepakt en bezakt sta te wachten op de Uber om naar de wasserette te gaan wil hij net wegrijden en attendeert de bewaker me hierop. Ik spreek Lauro kort waarin hij ons meteen uitnodigt voor de viering van de verjaardag van de stad die avond in de plaatselijke kerk. Om vijf uur stipt staan we klaar voor de kerk en worden meteen vriendelijk onthaald door een van de pastoren “ Welcome my friends, where are you from?”. Ook in de mis worden we nog speciaal welkom geheten. Lauro staat meteen klaar om ons aan de burgemeester voor te stellen en benadrukt nogmaals dat hij erg vereerd is met onze komst. Gastvrijheid kent geen eind hier in Brazilie. Tijdens de dienst wordt veel gezongen en (voor zover we dat kunnen begrijpen) gesproken over de toestand  van Brazilië en het belang van broederschap onder de bevolking. Na de dienst lopen we in colonne naar het plein hier is er een ceremonie waarin lintjes worden uitgedeeld aan diverse mensen van de marine. Ook Lauro hijst een van de vlaggen, dit maakt ons zijn belangrijke positie in deze stad nogmaals duidelijk. Na de ceremonie, die toch wel erg lang was als je niet zo goed portugees spreekt, bedanken we Lauro en besluiten om terug te gaan naar de boot. Daar is geen sprake van, we worden eerst nog aan heel wat mensen voorgesteld en uitgenodigd om die avond aan te schuiven bij een diner met o.a. de admiraal van de marine. We komen onbedoelde terecht in de Braziliaanse high society waar losjes wordt gesproken over filosofen, figaro en eigengemaakte gedichten worden voorgedragen. Wanneer we Lauro vertellen dat we hem kennen uit het boek van Duende (een andere nederlandse zeilboot die hier 10 jaar geleden langskwam) begint hij te stralen. We vertalen de tekst en hij is apetrots dat hij zelfs buiten Rio Grande een beroemdheid blijkt.

Wanneer we de school bezoeken waar hij kinderen uit arme gezinnen in een jaar opleiding een soort kickstart voor de arbeidsmarkt geeft wordt ons duidelijk waarom hij zo belangrijk is voor deze stad. We ontmoeten een meisje van 15 met een fenomenale stem en zien een hardwerkende jongen die ons vertelt nu verpleger te zijn in het ziekenhuis, een groot contrast met het leven in een favella 2 jaar geleden. Lauro is een soort goedheiligman in Rio Grande en geeft letterlijk toekomst aan de inwoners en de stad. Hoe hij dat doet? Goede connecties met de rijken zegt hij lachend en hard werken. 

Toen Duende hier 10 jaar geleden langsvoer was de school net gestart, het feit dat de school nu zo bloeit bewijst wederom de kracht van Lauro.

Wanneer we een dag later een Uber nemen voor de laatste boodschappen voor we Brazilië verlaten zegt de chauffeur bij het horen van onze bestemming, oh Lauro, ja dat is een vriend van mij, werkelijk IEDEREEN in deze stad kent Lauro.

Een ding weten we zeker, dat standbeeld gaat er echt komen!


10 reacties

Carin · 11 april 2019 op 15:46

Geweldig jullie enthousiaste verhalen te lezen. Sail along and enjoy!

Tant Miejke. · 11 april 2019 op 16:52

Geweldig wat jullie allemaal mogen meemaken.
Maak er iets moois van.
Liefs.

Ellen · 11 april 2019 op 19:11

Wat een goed verhaal.
Super dat jullie deze “grote” man ontmoet hebben. Zeker een standbeeld waard!

Leny · 12 april 2019 op 08:26

geweldig zo’n ontmoeting. Dat zijn de onverwacht erg leuke belevenissen. geniet ervan!

Eveline · 12 april 2019 op 10:22

wat fijn om jullie verhaal weer te lezen en het zo mooi hebben. goede reis naar de volgende stop.
groetjes.

Milos · 12 april 2019 op 15:40

En wie is nu Lauro op de foto… 🙂

    SY-Stormalong · 12 april 2019 op 21:06

    Haha scherp, de rechter!

Anita · 12 april 2019 op 19:18

Jeeeh, wat heb je weer een mooi verhaal geschreven! En wat een belevenis weer. Om jaloers op te worden. X idd wie is die Lauro?

Jan & Omi · 13 april 2019 op 19:05

Prachtig dat jullie dit allemaal meemaken. Zo zie je maar weer dat er ook mensen zijn die heel veel
voor de gemeenschap doen. Petje af voor deze Lauro Barcellos!!

Niels · 14 april 2019 op 09:52

Wat gaaf guys. En grappig ook die vlag van Terschelling aan de nok van het dak bij de opera 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *