Sinds ontdekkingsreizigers de wereldzeeën trotseerden zonder enige elektronische apparatuur is er veel veranderd. Het varen is een stuk toegankelijker geworden door o.a. GPS en betere (elektronische) kaarten. Behalve deze voordelen is ook de tijd van de “poste restante” voorbij. Het is zelfs zo makkelijk dat je in elk land een simkaart koopt en maar met minimale vertraging doorgaat met je digitale leven. In Uruguay ontmoeten we (wederom) een franse solozeiler, type surfer nergens bang voor, die op een rustig tempo de kust van Zuid Amerika afzakt. Ook voor hem werpt de digitalisering zijn vruchten af, dankzij tinder leert hij de cultuur van al deze kustplaatsen vrij goed kennen en past hij zijn tempo zonder problemen aan. Ook wij passen onze leefstijl aan aan onze nieuwe franse solozeilende vrienden. We eten crêpes, drinken samen een aperitief terwijl we genieten van de lokale kennis van de “vriendinnen” van onze Franse vriend.

Terwijl hij inmiddels al bijna 3 weken in La Paloma (Uruguay) verblijft begint bij ons de klok te tikken. Als we nog voor eind maart in Ushuaia willen zijn zullen we snel door moeten. We besluiten nog heel even van Uruguay te proeven voor de sprong naar het zuiden wagen.

Nu het nog kan genieten we met volle teugen van de zon en de warme temperaturen zodra we zuidelijker varen zal dit snel voorbij zijn. Ook proberen we in dit flitsbezoek een indruk te krijgen van de cultuur in Uruguay.

Wat ons meteen opvalt is de mate cup en bijbehorende thermoskan die iedereen onder zijn arm draagt. Daarnaast lijkt nog meer dan in Brazilië hier alles erg langzaam, relaxt en rustig te gaan. Zelfs de bankjes op de boulevard staan in een “chillstand”, een perfect land om even bij te komen!

We slenteren nog een paar dagen door het strandplaatsje dat duidelijk betere tijden heeft gekend totdat zich er een weergaatje richting  het zuiden opent. Ons plan om in een keer van La Paloma naar Mar del plata te varen blijkt helaas niet mogelijk en daarom varen we een dagje verder richting Punta del Este waar we nog een állerlaatste keer met Hervé barbecuen voordat we echt afscheid nemen van Uruguay en van de enige andere zeilers die we tot nog toe tegen kwamen.

Categorieën: Zeilende bestaan

5 reacties

Hans · 19 april 2019 op 21:34

Leuke verhalen, blijf beleven , blijf verwonderen en blijf schrijven. Ik kijk uit naar de verhalen.

Leny · 20 april 2019 op 10:15

weer een mooi verhaal dat ik met veel plezier lees. Ik geniet er van.

Tant Miejke · 22 april 2019 op 11:47

Heel mooi geschreven. veel succes!

mariette · 23 april 2019 op 09:41

Wat fijn dat we met jullie mee kunnen reizen via deze prachtige verhalen. Geniet ervan!

René van 'Ata'Ata · 26 april 2019 op 17:06

Gefeliciteerd, beste Linette en Niels, jouw website is net zo goed als jij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *