Grijnzend kijken we elkaar aan; “Dit wordt een goed verhaal voor op de website, we kunnen wel wat slecht weer verdragen” zegt Niels nadat we zojuist in plaats van de voorspelde 15 knopen wind 35 over hebben gekregen, de valstopper uit elkaar spatte, het blad van de windgenerator afbrak én de hele kuip onder het bloed zat.

Na 6 dagen in de ankerbaai van Porto Santo zijn we vertrouwd geraakt met het stenige, dorre eiland en hebben we bijna geen zin meer om verder te varen richting Madeira. Wanneer we Madeira aanlopen worden we opgeschrikt door overvliegende vliegtuigen, ons eilandgevoel is verdwenen. We maken een wandeling met 100 anderen en besluiten na 2 dagen wanneer we een mooi weervenster zien om maar vast over te steken naar de Canarische eilanden.

We horen van anderen dat ze vaak dingen voorkoken en ik vind het nodig om me ook eens voorbeeldig te gedragen. Wanneer mijn pan pompoensoep klaar is geef ik Niels het sein te vertrekken, we kunnen! We varen met een lekker bakstag windje langs de Islas Desertas en zien Funchal met al haar lichtjes achter ons verdwijnen, wauw wat een mooi gezicht. Naarmate we verder van Madeira af komen beginnen de golven zich op te bouwen en heeft de stuurautomaat moeite met sturen. We sturen een uurtje zelf; surfend van de golven. Als we bij het laatste eiland komen steekt er opeens enorme wind op. De voorspelde 15-20 knopen zijn meer 35 knopen. We besluiten om de genua weg te rollen, tijdens het wegrollen horen we opeens PANG en blijkt de hele valstopper uit elkaar gespat te zijn. Desondanks lukt het ons om de genua weg te rollen. We besluiten om te gaan bijliggen op de kotterfok om het 2e rif te steken en zeilen de nacht in.  Een paar uur later ontdekken we dat de windgenerator niet meer draait; shit! het bakstag zit er in dit moet gebeurd zijn tijdens het reven. Een wiek is afgebroken en hij staat er nogal zielig bij.

De voorspelling is dat de wind alleen maar zal afnemen en we met weinig wind (10-15kn) aan zullen komen in La Graciosa (Lanzarote). Helaas neemt de wind gedurende de nacht alleen maar toe en zitten we weer rond de 35 knopen. Het 3e rif zal in het zeil moeten; hiervoor besluiten we weer te gaan bijliggen. We varen verder op de kotterfok en het 3e rif; eindelijk de boot lijkt rustiger en de wind lijkt ook af te nemen.  De valstopper hebben we inmiddels al vervangen, we verbazen ons over het feit dat er in zo’n korte tijd zoveel dingen achter elkaar fout (en stuk) gingen, maar zijn ergens ook stiekem best trots op onszelf dat we ook dit redelijk soepel hebben opgelost.

Nog 100 mijl te gaan; tijd om even bij te slapen. Wanneer ik nog geen 10 minuten in bed lig horen we opeen een hele harde KLOINK. Niels rent naar binnen en licht me meteen van mijn bed. Hij vermoedt dat het de schroef is en hij heeft gelijk; de hele schroefas is verdwenen uit het gelang. Razendsnel grijpen we de houten proppen en dichten we het 30mm gat waardoor het water naar binnen gutste. Hierdoor hebben we nu rustig de tijd om te inventariseren wat er precies is misgegaan. Omdat de avond al valt moeten we snel handelen willen we nog iets kunnen zien. Niels besluit om ondanks de hoge golven en harde wind toch onder de boot te gaan kijken. Ik hijs hem in zijn wetsuit en met 3 veiligheidslijnen gaat hij overboord. Van duiken komt het niet gelukkig; door de hoge golven komt de boot zo’n eind boven het water dat Niels meteen ziet dat de schroefas en de schroef nog aanwezig zijn, echter wel klem tegen het roer. Wat nu?

We zijn bang dat de schroefas het roer blokkeert en besluiten daarom het roer te fixeren en verder te varen op de Genua. Zo komen we rollend met 2-3 knopen de nacht door. We zetten iedere 20 minuten de wekker om te kijken of we nog de goede koers varen. We zijn bekaf en slapen nauwelijks. Er gaan verschillende scenario’s door ons hoofd, kustwacht bellen? Of niet, we moeten nog 100 mijl zo’n slordige 20 uur varen voordat we in de buurt van de Canarische eilanden zijn. Als we nu de kustwacht zouden bellen zouden we zeker ons schip achter moeten laten, het idee alleen al maakt ons besluiten om door te dobberen. We gaan immers nog steeds ongeveer de goede richting op, al is het op een slakkengangetje. De volgende dag lijkt Corralejo een betere bestemming als we land in zicht krijgen (en dus ook mobiel bereik) besluiten we om hulp in te roepen van de appgroep van Nederlandse zeilers waar we sinds een aantal weken in zitten. We boffen; er blijken 3 Nederlandse boten in de buurt te zijn. Uiteindelijk varen we net met donker worden onder zeil Corralejo binnen. Hier ligt De Saar en de Zouterik op ons te wachten en volgens een goed voorbereid plan worden we het laatste deel binnen gesleept, waarvoor hulde!

Een uur later zitten we in de Zouterik na te praten met een biertje en zij we maar wat blij dat we zo soepel weer aan land zijn gekomen. Morgen is het tijd om de schade te inventariseren; nu eerst even slapen!

Categorieën: Zeilende bestaan

6 reacties

Carin · 5 november 2018 op 08:28

My goodness….wat een pech en wat hebben jullie dat samen allemaal goed allemaal opgelost….Fijn dat jullie in die verre oorden steun en vriendschap ervaren. Sail along!

Corry en Arno · 5 november 2018 op 12:47

Alles gelukkig weer goed gekomen en nou tot rust komen met Marill en Gerard op Tenerife?
Tot de volgende update want jullie worden gevolgd??

Britta · 5 november 2018 op 18:48

Wat een verhaal en wat een avontuur zo op zee. Stoer hoe jullie je door alle ongemakken heen slaan, daar mogen jullie zeker trots op zijn! Nu even bijkomen en hopelijk valt de schade aan Stormalong mee.
Dikke knuffel uit Utrecht

Anita Battem · 10 november 2018 op 19:23

Beetje late reactie. Ohhh wat een verhaal en pech! Linette je schrijft overigens zo mooi en goed, top! Ik hoop dat de problemen met jullie zeilboot weer snel worden opgelost. Wat een avontuur! Succes! doen jullie voorzichtig? Een hele geruststelling dat jullie in de Ned.app zitten.

Tant Miejke · 12 november 2018 op 19:25

Wat een pech. Ik wens jullie verder een behouden vaart,ik denk aan jullie.

Theodor Strauss · 3 december 2018 op 13:16

Petje af voor doorvaren en veilig in de haven geraken. Zijn de bouten en moeren nu met nagellak gezekerd?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *