Eilanden zijn iets waar iedereen van droomt, het liefst met kokosnoten helder water en palmbomen. Sinds 2 maanden is ons eilandleven begonnen, op ons eigen eiland van 10 ton staal gevuld met onze persoonlijke spulletjes én een basilicumplant in de plaats van de palmboom. Helaas is onze palmboom een paar weken geleden verdronken in de zoute zee, en met hem al veel andere spullen van ons visgerei tot lievelingsdekbedovertrek.

Wanneer we aan wal zijn doen we ons uiterste best ons eilandje opnieuw te bevoorraden met zowel voedsel als onderdelen. Waar we in Nederland vooral veel tijd kwijt waren met het monteren van spullen is het zodra je voorbij Frankrijk bent vooral een dagtaak om spullen überhaupt te vinden. We struinen dagen door de straten op zoek naar de Ferreterias van Spanje en Drogerias van Portugal waar enorme magazijnen achter kleine winkeltjes soms tot verassingen kunnen leiden maar meestal nét niet het juiste onderdeel hebben. Verder is het goed toeven op ons eilandje en hebben we vaak zelfs moeite om eraf te komen als we eenmaal ons anker uitgegooid hebben. De dagen vliegen voorbij afwisselend met luieren, eten, zwemmen, olielekkages opsporen, de boot waterdicht maken en SUPpen.

Onze nieuwe levensstijl doet me ergens denken aan een soort backpacken voor grote mensen. Je ontmoet steeds dezelfde boten op relatief grote afstanden en reist op eenzelfde manier. Hoewel, de ene tas iets duurder en groter is dan de andere zullen we maar zeggen.  Net zoals bij backpacken ligt het initiatief toch écht bij jezelf. Iedereen zit letterlijk op zijn eigen drijvende eiland en het eerste stapje wordt niet snel gezet. Daarna echter worden meteen de zevenmijlslaarzen aangetrokken. Zo bouwen we een hechte vriendschap op met Duitse Daniël & Katharina van zeilboot Nana en zaten we plotsklaps in een groot Nederlands drijvend dorp inclusief whatsappgroep.

7 dagen later halen we het anker op en het zeeleven begint. Alles is anders. Het lieflijke rustige eiland staat op z’n kop en alles beweegt. Opeens zijn niet die onderdelen en sociale contacten van belang maar draait alles om windrichting, windsnelheid, de zeilen en de koers. We zijn nu op onszelf aangewezen en de dagen vullen zich met vissen, eten koken, boeken lezen, sterren kijken en weerberichten opvragen via de SSB-radio. Soms vliegen de uren voorbij maar vooral in de nachten zit ik soms de minuten af te tellen tot ik Niels wakker kan maken om zelf weer even 3 uurtjes onder de dekens te kruipen.

Wanneer er na 3.5e dag (ei)land opdoemt aan de horizon ben ik blij, yes! we hebben het weer gehaald en ja ook stiekem blij om weer te kunnen socializen en telefoonbereik te hebben. Al schrik ik wel even van het overweldigende aantal appjes over mogelijk overkomende orkanen. Wanneer we voet zetten op Porto Santo worden we meteen overdonderd door de enorme kademuur vol met schilderingen van boten die hier geweest zijn; wauw! Ondanks dat Porto Santo nog bij Portugal hoort voelt alles hier direct anders; bijna iedereen is op weg om de atlantische oceaan over te steken dit jaar.

Wanneer we diezelfde avond nog in de kuip zitten van een Finse boot gevuld met Zweden port en madeira drinken weten we het zeker; there is no way back..!

Categorieën: Zeilende bestaan

7 reacties

Carin · 11 oktober 2018 op 11:47

Mooie metafoor, varen op je eigen eiland. Fijn dat jullie het goed hebben en samen de grote uitdagingen aangaan en doorstaan. Dat levert zichtbaar prachtig resultaat op. Wát een ervaringen …;)??‍♂️?jan en carin

jan Beentjes · 12 oktober 2018 op 17:24

Wat zullen jullie veel zien onderweg, ik vind Porto Santo iets lugubers hebben met die kale rotsen.
De tonijn die jullie gevangen hebben zal wel extra lekker smaken omdat je er zo´n strijd voor geleverd hebt. Groeten en knuffels van Jan en Omi en geniet van het leven!

Huib · 12 oktober 2018 op 22:16

Guys, mooi om te lezen die blogs! Veel plezier en succes komende periode! X & gr!

Monique Winkel · 14 oktober 2018 op 13:12

Geweldig om jullie belevenissen te lezen op dit eiland van staal.
Heel veel plezier nog en goede reis op de atlantische oceaan.

Theodor Strauss · 19 oktober 2018 op 16:51

Hoe gaat het met het tuig en mast, alles naar wens? Wat zijn jullie plannen voor verdere route? Blijf de blog volhouden; we volgen jullie op de voet!

mariette · 23 oktober 2018 op 14:15

Super leuk weer om te lezen! Zet ‘m weer op en geniet!

Marina timmerman · 25 oktober 2018 op 13:49

Zijn jullie al op Madeira of bijna
Wat een ervaring, het gaat jullie goed
gr uit Midwoud

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *