Tijd vliegt! Gisteren was het precies een maand geleden dat we vertrokken uit Medemblik. Momenteel liggen we voor anker in de enseada de Muros in de Spaanse Rias. Na een rustige oversteek van Biskaje zien we vroeg in de ochtend het Spaanse vasteland voor ons opdoemen. We besluiten om een dagje bij te komen in de haven van La Coruña. Als we rond 11en zijn bijgetankt delen we onze ervaringen met de Pien, Toon en Marij hebben hetzelfde plan als wij en voor we het weten zitten we uren te kletsen. Die avond wordt duidelijk dat een plek in de haven geen garantie biedt op rustig slapen. Het klotst enorm! Een mooi moment om onze Snubbers, nooit geweten dat die dingen zo heetten,  op te graven en te testen.

Snubbers zijn een soort rubbers waar je je lijn omheen wikkelt zodat deze de mogelijkheid heeft om uit te rekken zonder dat je boot een ruk (met bijbehorende kraak) krijgt en zo spaar je lijn en je bolders. 

Blij dat we ze eindelijk kunnen testen concludeer ik dat ze toch niet tegen dit enorme geklots zijn opgewassen. Voor anker dan maar! Dezelfde middag zoeken we een ankerbaaitje op. Sinds deze dag hoppen we langs de kust van ankerbaaitje naar ankerbaaitje en worden we steeds bedrevener in het ankeren.

Behalve de bedrevenheid in het ankeren is Galicie ook een geschikt gebied gebleken om los te kunnen laten, we passen ons slaap en waakritme aan aan de zons op- en ondergang en eten zonder probleem na negenen een portie zeevruchten of pimientos de Padrón met zeezout.  Door het ankeren zijn we genoodzaakt met het bijbootje naar de kant te gaan wat ook je ook extra doet beseffen dat we ons walleven echthebben verruild voor het bootleven.

De relatief rustige omstandigheden maken ook dat er tijd is om nog meer boeken te lezen, de SSB-radio correct in te stellen, met de drone te vliegen en natuurlijk ook een paar klussen van de lijst weg te werken. Ook ontmoeten we in Camariñas Toon en Marij van de Pien en ontdekken samen wandelend de omgeving mét bijbehorende vuurtoren. Omdat de kust hier vrij ruig is zijn er enorm veel vuurtorens, het lijkt een soort lokale trekpleister, we besluiten het tot een missie uit te roepen om naar zo veel mogelijk vuurtorens te wandelen.

De dagen vullen zich gemakkelijk en vliegen voorbij. Voor de nachten gaat dit helaas nog niet op. Nooit ben ik gewend geraakt aan harde wind in de nachten. Het gieren van de wind en het klotsen van het water klinken voor mij niet bepaald als een slaapliedje. Terwijl Niels slaapt als een os ben ik automatisch gepromoveerd tot ankerwacht. Ik word afhankelijk van de windsnelheid en eventuele golfslag een keer per uur tot een keer per nacht wakker en check dan even onze positie t.o.v. de kant en de windsnelheid. Sinds ons vertrek hebben we een extra spelbreker gedurende de nachten die de waakfrequentie opvoert; door de nieuwe windgenerator lijkt de wind minstens 3x zo hard. De ervaring leert dat alles went, maar voor nu zie ik het als een natuurlijke reactie van mijn lichaam om toch éven zeker te weten of het wel veilig is een oog dicht te doen….

 

 

Categorieën: Zeilende bestaan

9 reacties

Jan van Leeuwen · 5 september 2018 op 19:21

Hoi Linette en Niels,

Ik geniet van jullie mooie verhalen en foto´s en filmpjes.
Het is heel leuk om jullie zo te volgen.

Groeten, Jan.

Corry en Arno · 6 september 2018 op 11:49

Hoi Linette en Niels,
Wat leuk om jullie te volgen en jullie mooie reisverslag te lezen.
Je moet dit Straks in boekvorm uitgeven, zo goed geschreven, je hebt je roeping gemist behalve het zeilen dan!!

Groeten Corry en Arno

Ellen en Ron · 7 september 2018 op 19:40

Prachtige foto’s, filmpjes en verslag.
Tot later?

Tant Miejke · 9 september 2018 op 21:04

Hoi Linette en Niels .
Wat een belevenis geweldig. Genieten maar.

Kelly en Niels · 10 september 2018 op 22:31

Wat gaaf allemaal zeg 🙂 oversteek zal denk ik nog wel even op zich laten wachten met al die orkanen?

Claudia · 13 september 2018 op 20:43

Hoi Linette en Niels prachtig om te lezen, dat jullie alweer in spanje zitten, geniet er enorm van! Wij kregen vorig week donderdag het zeer onverwachte bericht dat onze lieve zeilmaat, Jan van den hogen plots is overleden.
De lieve man die jullie hielp met de rolgenua opheisen in Medemblik. Geniet ervan en veel veilige zeemiles toegewenst!

Julie · 14 september 2018 op 10:28

Heej Niels en Linette,

Wat leuk om jullie te volgen en heerlijk om te lezen dat jullie zo genieten!
We blijven jullie volgen; met de mooie filmpjes en foto’s!

Geniet nog van deze bijzondere reis 🙂

Julie

Milos · 15 september 2018 op 14:20

Vette drone beelden!
En leuk om jullie verslag te lezen

Leny · 24 september 2018 op 12:01

Mooie filmpjes en prachtige foto’s. Zo ernaar je toch een beetje wat jullie zien en beleven. Spannend hoor. Geniet lekker van deze prachtige reis. Jullie worden gevolgd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *